io6 



acht ik de opgave van Miss Platt, dat „each cartilaginous element 

 of the arches arises as an independent area of chondrification, 

 separated by procartilage from the neighbouring cartilaginous 

 clements" (1897, bl. 56), niet boven twijfel verheven, te meer wijl zij 

 uitdrukkelijk aangeeft, dat in een vroeg stadium de hypobranchialia I 

 homocontinueel met de copula verbonden zijn en zij bij de andere 

 onderdeden een dergelijken samenhang niet schijnt te hebben 

 waargenomen. In een jonger stadium — 19 mM. — is ook alles 

 homocontinueel, doch de grenzen tusschen de verschillende deelen 

 zijn veel minder scherp; het hypohyale gaat geleidelijk over in het 

 ceratohyale, het hypobranchiale I in het ceratobranchiale I, Ook de 

 splitsing van het caudale gedeelte der copula in twee helften lijkt mij 

 niet zeer betrouwbaar. Evenmin toch als andere onderzoekers heeft 

 Miss Platt een uitsluitende kraakbeenkleuring aangewend ; het 

 behoeft ons dus niet te verwonderen, dat in deze jonge stadiën het 

 verschil tusschen kraakbeenig en niet-kraakbeenig weefsel (cartilage 

 and pro-cartilage) niet altijd even scherp uitkwam, zooals wel zeer 

 duidelijk blijkt uit de figuur zelf van Miss Platt, waar het 

 proximaal gedeelte der copula caudaal van de hypohyalia eindigt 

 en deze zelf vereenigd zijn door een weefsel, dat volgens de figuur 

 geen kraakbeen, maar „pro-cartilage" lijkt. Een bolvormig, rudi- 

 mentair hypobranchiale II heb ik in geen enkel mijner praeparaten 

 kunnen vinden, steeds was het een klein spangetje. Buchs heeft 

 reeds bij een larve van 16 mM. echt kraakbeen ontmoet (1901, 

 bl. 586 en vlg.). Of zijn kleurmethode — boraxkarmijn, haemaluin, 

 eosine — zeer geschikt is, om jeugdig kraakbeen van ander weefsel 

 te onderscheiden, betwijfel ik. Volgens hem zijn bij een larve van 

 17 mM. de oorkapsel en de occipitaalbogen reeds kraakbeenig, de 

 ceratobranchialia door kraakbeenige commissurae terminales ver- 

 bonden. Mijn larve van 19 mM, heeft de commissurae terminales 

 nog volstrekt niet, de oorkapsels slechts gedeeltelijk kraakbeenig 

 (fig. 20). Als het kraakbeen bij de larve van Buchs zoo 

 krachtig ontwikkeld is, waar zijn dan de rudimentaire hypo- 

 branchialia II.'' En waar — althans een aanduiding er van — de 

 grenzen in de verschillende deelen van het hyobranchiaalskelet .-^ 

 Waar de kraakbeenige punt der chorda.-* Een vergelijking van zijn 

 fig. 10 met fig. 15 van Miss Platt of met mijn fig, 20 is vol- 

 doende om zich van het gezegde te overtuigen en aan dat schema 

 van Buchs alle waarde eener juiste voorstelling te ontzeggen. 



