107 



Geheel bezijden de waarheid is natuurlijk ook, hetgeen hij er uit 

 afleidt: „Wie gesagt, bleibt beim Necturtis auch im verknorpelten 

 Zustand der zweite Kiemenbogen ein Spross des ersten; bei Triton 

 und Siredon dagegen ist das nur im Embryonalzustand der Fall, 

 indem spater die zvveiten Kiemenbogen sich von den ersten loslösen" 

 {1902, bl. 589). Zooals mijn fig. 21 leert, zijn die twee kraakbeenige 

 bogen bij Necturiis even scherp gescheiden als bij de bovengenoemde 

 Salamandriden, hetgeen hij overigens ook had kunnen zien in de 

 figuren van Huxley (1874) en Wiedersheim (1877). 



Volgens Miss Platt zijn de commissurae terminales bij een larve 

 van 46 mM, kraakbeenig (1897, bl. 61). Bij het volwassen dier 

 schijnen ze te ontbreken, althans noch Huxley, noch Wieders- 

 heim, noch zelfs Wilder (1903, fig. 12) beelden ze af in hun 

 figuren, maar ervan overtuigd ben ik niet. 



De metamorphose bij Molge werd in de laatste jaren onderzocht 

 door Kallius, Drüner, Gaupp en Tarapani, die in hoofdzaak 

 tot eenzelfde resultaat zijn gekomen. Verschil van meening bestaat 

 er echter nog omtrent het beginpunt der metamorphose, het ont.staan 

 van den kraakbeenbeugel en het verdwijnen der hypohyalia. 



Bij Molge cristata^) wordt volgens Kallius het middelstuk van 

 den beugel zelfstandig kraakbeenig. „Altere Larven zeigen nun . . . , 

 dass die erwahnte dorsale Spange einen medianen unpaaren Knorpel- 

 kern enthalt, der sich ursprünglich isoliert anlegt" (1901, bl. 570). 

 Volgens Tarapani is dit eveneens het geval bij Molge alpestris: 

 „Ihre medialen Wurzeln verschmelzen .... dorsal mit der ver- 

 bindenden Spange, die selbstandig und erst sekundair verknorpelt" 

 (bl. 100). Bij Molge vulgaris heb ik van een onafhankelijke kraak- 

 beenkern niets kunnen vinden, hoewel ik juist met dit doel een 

 vijftiental larven onderzocht heb ; evenmin van een verder naar 

 voren, dorsaal van de copula, gelegen kraakbeenstukje. Tot nu toe 

 is dit laatste niet meer gevonden, noch door Gaupp en Drüner 

 bij Molge vulgaris^ noch door Drüner bij Molge cristata, noch 

 door Tarapani bij Molge alpestris. 



De beschrijving, door Gaupp over het ontstaan van den beugel 

 gegeven (1904, bl. 944) is slechts in zooverre onjuist, dat de hypo- 



i) Dat de beschrijving betrekking heeft op Molge cristata, blijkt uit tekst- 

 figuur 13: ten onrechte wordt dus door Drüner en Gaupp het niet ver- 

 melden der species aan Kallius verweten. 



