to9 



Bij d'iezeKde Moi^e cristata vindt K a 1 1 i u s proximaal van de cornua 

 hyalia twee kleine kraakbeenstukjes en houdt die voor overgebleven 

 hypohyalia (1901, bl. 568). Drüner wil ze beschouwd zien als 

 afgesnoerde stukjes van de cornua hyalia: „Unter etwa 10 unter- 

 suchten Exemplaren von Triton taeniatus fand ich zweimal diese 

 Knorpelspitze von der breiten Platte abgeschnürt, einmal unvoll- 

 standig, einmal vollstandig. Kallius deutet sie als Hypohyalia. 

 Mir erscheint diese Auffassung nicht ganz einwandfrei" (1904, bl, Z^"^, 

 En toch is de opvatting van Kallius de ware. Niet alleen komen 

 deze stukjes voor bij de volwassen dieren van beide soorten, maar ik 

 vind ze ook bij Molge vulgaris in de metamorphose, wanneer de beugel 

 reeds klaar is. In dit geval hebben ze nog dezelfde ligging ten 

 opzichte van het corpus en het cornu hyale als vroeger. Bij één 

 larve is alleen het linker stukje onveranderd in vorm en dikte bewaard 

 gebleven, terwijl de cornua hyalia zich aan beide zijden even ver 

 naar voren strekken. Was dit stukje een afsnoering van het cornu 

 hyale, dan was het rechter cornu vermoedelijk langer geweest dan het 

 linker. Indien we nu in een dergelijk stadium, waarin het hyo- 

 branchiaalskelet reeds gemetamorphoseerd is, nog hypohyalia aan- 

 treffen, waarom kunnen deze dan ook niet blijven tot in den volwassen 

 toestand.'' Wijl Drüner natuurlijk het afsnoeringsproces zelf niet 

 gezien heeft, kan zijn meening, dat de twee losse stukjes afge- 

 snoerd zouden zijn, vooreerst hierop steunen, dat de hypohyalia 

 tijdens de metamorphose te gronde gaan — door het voorkomen 

 van uitzonderingen vervalt echter deze steun en kunnen het dus 

 hypohyalia geweest zijn ; en ten tweede, op zijn bevinding, dat 

 zij in een ander geval niet geheel vrij waren. Ook ik heb eenmaal 

 een kleine insnijding aangetroffen, maar kan hierin toch geen aan- 

 duiding zien voor een toekomstig zelfstandig worden. 

 • De ceratohyalia verliezen allen samenhang zoowel met de copula 

 als met de bogen. Wat de hypohyalia betreft : »Sie legen sich 

 nach der Lösung vom Ceratohyale nach caudal um" (Drüner, 

 1904, bl. 364). Ik vind juist het tegenovergestelde: eenmaal los- 

 geraakt, draaien zij om hun top als middelpunt zoo naar voren, 

 dat zij loodrecht komen te staan op de copula, hetgeen overeenkomt 

 met den stand der stukjes in tekstfiguur 1 1 van Kallius. Waar 

 zij bij de volwassen dieren bewaard zijn, is hun stand gelijk aan 

 dien van de radii anteriores ( = de vroegere hypohyalia) bij 

 Ambly stoma niavortium (Drüner, 1904, tek.stfig. A), maar ze 



