IIO 



reiken niet tot aan het corpus. Bij één dier vind ik een klein stukje 

 aan den top van het corpus en een aan den top van het cornu hyale : 

 verbindt men deze twee met elkaar, dan heeft men denzelfden radius 

 als bij Amblystoma. Uit dit alles trek ik het besluit, dat de stukjes 

 werkelijk resten zijn der hypohyalia. Ik kan echter niet verklaren, 

 hoe bij een bijna gemetamorphoseerde larve (Kallius, fig. 7, 

 bl. 45) de hypohyalia achter den kraakbeenbeugel gelegen zijn. 



De opmerking van Tarapani: „Auch ich habe auf keinem Stadium 

 der Metamorphose ein Hypohyale gefunden, das von der Copula 

 losgelöst, mit dem Ceratohyale noch eine Verbindung bewahrt 

 hatte" (bl. loi), kunnen we als niet ter zake dienend buiten be- 

 schouwing laten : een verbinding al of niet met het ceratohyale, 

 bewijst niets tegen de beteekenis der stukjes als hypohyalia. 



Wanneer D r ü n e r zegt : „Das Hypobranchiale 2 bleibt ein dunner 

 Knorpelstab, der mit dem Köpfchen des Ceratobranchiale i und 

 mit der Copula durch Bindegewebe verbunden ist" (1904, bl. 365), 

 dan kan dit, zooals we zagen, alleen betrekking hebben op Molge 

 vulgaris^ daar het cornu branchiale II bij Molge cristata innig 

 vergroeit met den zijtak van het caudale stuk van het cornu 

 branchiale I ; doch ook bij Molge vulgaris komt mediaal van het 

 kopje een kleine uitwas voor, zoodat het cornu branchiale II niet, 

 zooals in de figuur van Gaupp (1905, fig. 358) boven op, maar 

 tegen het kopje steunt. 



Volgens Drüner — en mijn bevindingen bevestigen het — 

 treden bij Molge vulgaris de eerste resorptieverschijnselen op in 

 de ceratobranchialia II en III. Bij Molge alpestris is dit volgens 

 Tarapani niet zoo, want: „Aus den hier angestellten Unter- 

 suchungen ergibt sich jedoch, dass die Reduction mit dem III und 

 IV Ceratobranchiale anfangt" (bl. 105). Of hiervoor echter een 

 krachtig bewijs geleverd en in tegenstelling met vroeger (zie bl. 103) 

 niet te zeer „ve rallgemei nert" wordt, is een andere vraag. 

 Het bewijs is, dat : „bei e i n e m * Triton noch ein rudimentaires II 

 Ceratobranchiale zu sehen war, wahrend das III und IV schon 

 voUends verschwunden waren, wogegen, wie wir früher sahen, in 

 allen anderen Fallen alle drei gleichzeitig versch winden" (bl. 103). 

 Uit het feit, dat het langst een rest zichtbaar blijft van het cerato- 

 branchiale II, volgt nog niet per se, dat hierin het eerst de verandering 

 begonnen is en nog minder volgt dit uit het feit, dat ze alle drie 

 tegelijk verdwenen zijn. Tarapani zegt wel, dat : „in allen anderen 



