115 



kraakbeen tegenover het ganglion acusticum ; hier overtreffen de cellen 

 in grootte en sterkte van kleur — meer intercellulaire stof — niet 

 alleen die, welke onmiddellijk er voor liggen en aansluiten aan het 

 planum trabeculare, maar ook die van het volgend strookje. Aan de 

 oorkapsel ontstaat het kraakbeen het eerst aan den dorso-lateralen 

 rand van den canalis lateralis, daar, waar deze naar achteren 

 ombuigt. Als een smal randje zet dit zich dan voort langs den 

 canalis, richt zich vóór de cupula posterior naar beneden en 

 verbindt zich met het zooeven genoemd strookje, aldus de commis- 

 sura basi-capsularis posterior vormend — Rana esculeiita-X'A.xvQ van 

 8,5 mM. De commissura posterior ontstaat derhalve vóór de anterior, 

 hoewel ook deze niet lang op zich laat wachten. Middelerwij 1 is 

 het eerste myotoom verdwenen en heeft het kraakbeen diens plaats 

 ingenomen. Als de oorkapsel even ver kraakbeenig is als in het 

 bekende eerste stadium van G a u p p — Rana fusca-\zxv& van 

 14 mM. — is ook het tweede myotoom rechts in kraakbeen ver- 

 anderd, links nog niet ; de cellen hebben althans de blauwe kleur 

 nog niet aangenomen, hoewel de vorm maar weinig afwijkt van 

 dien van jonge kraakbeencellen — larve van Rana fusca van 

 1 1 mM. Het heeft den schijn, alsof het myotoom onmiddellijk in 

 kraakbeencellen omgezet wordt, wijl de ligging der ellipsvormig 

 veranderde cellen de gestreepte structuur van het myotoom nog 

 duidelijk weergeeft. Als een wig ligt het tusschen de chorda en 

 de vroeger gevormde kraakbeenstrook ingeschoven. De cellen 

 nemen caudaalwaarts in scherpte van omlijning af, tot zij tegen- 

 over het vagusganglion onzichtbaar worden. Bij een iets grootere 

 larve van 11,5 mM. met een even ver of een weinig verder 

 ontwikkelde oorkapsel, waar de laterale grens tusschen de occipi- 

 taalplaat — want dit is zonder den minsten twijfel het zoo 

 juist beschreven kraakbeen — en de pars otica van het parachor- 

 dale nog zeer scherp is, stijgt het als niet-kraakbeenig weefsel, 

 lateraal waarts afwijkend van de chorda, schuin naar boven, om 

 over te gaan in de hier eveneens nog niet kraakbeenige oor- 

 kapsel. Met uitzondering van een paar Rana esculenta-ldirven is 

 deze grens overal te zien, zoolang de occipitaalboog zelf nog niet 

 kraakbeenig is. Wanneer deze kraakbeenig met de oorkapsel ver- 

 smelt of liever, met de crista occipitalis lateralis — larve van 

 Rana fusca van 15 mM. — dan is de occipitaalplaat reeds sterk 

 in omvang toegenomen, zoodat zij zich thans door haar dikte van 



