ii6 



het meer lateraal gelegen kraakbeen onderscheidt. Ook op het 

 punt, tegen de chorda, waar zij in het vóór haar gelegen kraak- 

 been overgaat, blijft nog eenigen tijd een dunne plek bestaan, 

 tengevolge waarvan haar uitbreiding in sagittale richting gemakkelijk 

 te bepalen is. Tegelijk met de vorming van het foramen jugulare 

 door den occipitaalboog, wordt ook de eerste wervelboog aangelegd 

 tusschen de lateraal waarts van de chorda afwijkende occipitaalplaat 

 en de chorda zelf, in de door G a u p p aldus genoemde en beschreven 

 incisura occipitalis. De basis van den eersten boog gedraagt 

 zich in menig opzicht als die van den occipitaalboog: evenals deze 

 schuift ze zich wigvormig tusschen de chorda en het lateraal 

 gelegen kraakbeen en blijft geruimen tijd bestaan, zonder dat 

 het opstijgend gedeelte in kraakbeen overgaat, hetgeen bij de 

 volgende wervelbogen niet het geval is. Terwijl de basis van 

 alle andere bogen betrekkelijk smal is, is die van den eersten 

 tamelijk breed, ook hierin overeenstemmend met die van den 

 occipitaalboog. 



LITTERATUUR-OVERZICHT. 



Wanneer ik Stöhr's model vergelijk met mijn praeparaten, 

 dan is mij dit, eerlijk gezegd, een raadsel. Een copie van Zie gier 

 stond mij niet ter beschikking, maar naar de figuren van S t ö h r 

 zelf (i88i, pi. III, fig. i8) en die van Gaupp (1905, fig. 3Ó4) te 

 oordeelen, zijn de suprarostralia nog vergroeid met de cornua 

 trabecularum. Dat er nog geen ongepaard planum trabeculare 

 aanwezig is, terwijl het planum internasale reeds zulk een sterke 

 ontwikkeling heeft gekregen, kan hier een toevaUigheid zijn — of is 

 misschien Rana temporaria geen Rana fusca, maar Rana arvalis, 

 zoodat hieraan dit verschillend gedrag moet worden toegeschreven } — 

 doch dat de basaalplaat reeds zulk een vorm en zulk een uitbreiding 

 langs de chorda verkregen heeft, zonder dat zich aan de oorkapsel 

 ook maar een spoor van kraakbeen vertoont, lijkt mij onverklaar- 

 baar. De laatste helft van den zandlooper, welke volgens Stöhr 

 een grootere dikte bezit dan het middengedeelte, kan wel moeilijk 

 iets anders zijn dan de occipitaalplaat, hetgeen ook met de ligging 

 overeenkomt. De oorkapsel toch volgt onmiddellijk op den processus 

 ascendens en zoo moet dan het einde van S t ö h r's basaalplaat in 

 dit stadium samenvallen met de caudale grens der oorkapsel. Zoo 

 althans zou men oordeelen bij het beschouwen der figuren. Leest 



