124 



schillen wederom van die der canales, hetgeen uit haar vroeger 

 ontstaan licht te verklaren is. G a u p p schrijft aan dit gedeelte 

 (dak van den sinus superior) een zelfstandige ontwikkeling toe : 

 „Eine gewisse Selbstandigkeit könnte man dann noch vielleicht 

 dem Knorpel zuerkennen, der im mittleren Abschnitt des Laby- 

 rinthes (Sinus sup. und angrenzende Stücke des Canalis ant. und 

 post.) den medial-dorsalen Abschluss bildet" (1893, bl. 112). Deze 

 meening kan ik, volgens het bovengezegde, niet tot de mijne maken. 



Het onderscheid tusschen de cellen van dit en het overige ge- 

 deelte van het dak der oorkapsel bestaat nog op het einde van 

 de metamorphose : ook dan zijn de cellen van het eerste kleiner 

 en zwakker gekleurd dan die van het laatste. Volgens hem gaat 

 de vorming van het dak uit van de mediale lijst langs de canales 

 en den sinus superior: „Es bildet sich eine Art Leiste, von der 

 aus dann der Knorpel nach aussen auf den oberen und nach unten 

 auf den medialen Umfang der Bogengange sich vorschiebt. Der 

 nach aussen vorwachsende, die Decke bildende Knorpel verbindet 

 sich dann mit dem inneren oberen Rande der ausseren Knorpel- 

 schale, der ihm etwas entgegenwachst" (1893, bl. 105). Ook dit 

 vindt in mijn praeparaten geen bevestiging. 



De septa worden gevormd op dezelfde wijze als bij Molge, 

 waarop we reeds gewezen hebben. Hier zijn ze echter alle drie 

 aanwezig, op één uitzondering na, nl. bij een Rana fusca-\a.xw& 

 van 15 mM., waar het septum laterale en posterius ontbreken. Bij 

 een andere larve van 24 mM. wordt het septum posterius pas 

 aangelegd. Aanvankelijk even smal en van denzelfden vorm als bij 

 Molge^ aangelegd juist in het midden der lengte van het vliezig 

 kanaal — larven van 14 tot 15 mM. van Rana fusca, van 9,5 mM. 

 van Ra?ia escule^ita — verkrijgen ze langzamerhand, door een toe- 

 voeging van kraakbeen aan beide kanten, een aanzienlijke breedte. 

 Reeds vóór de metamorphose derhalve — larve b.v. van 25 mM. — 

 worden, in tegenstelling met Molge en Necturus^ bij Rana en 

 eveneens bij Alytes werkelijk kraakbeenige kanalen gevormd.. Het 

 zal wel geen verwondering wekken, dat het septum laterale het 

 eerst, het septum posterius het laatst kraakbeenig wordt. Hoewel 

 de drie foramina: perilymphaticum superius en inferius en jugulare 

 in den beginne niet door kraakbeen van elkaar gescheiden zijn, 

 kan men toch reeds in den jongsten toestand duidelijk de drie 

 later afzonderlijke openingen herkennen. 



