128 



overige, oudere praeparaten is het operculum om gelijke redenen 

 als bij Rana esculenta en verder nog om het pigment, niet zichtbaar. 

 Eenzelfde ontwikkeling als bij Rana fusca is nochtans wel waar- 

 schijnlijk. Het voorste gedeelte der fenestra blijft onbedekt en hier 

 ontstaat later, als het operculum reeds voltooid is, de zelfstandige 

 kern van de pars interna plectri. De verbinding met een inmiddels 

 zich vormende crista praeopercularis, het zelfstandig ontstaan van 

 de pars externa plectri enz. kan ik in mijn praeparaten niet 

 waarnemen. Wel zie ik de vergroeiing met de crista praeopercularis 

 bij gemetamorphoseerde dieren en kan ik in de weefselstreng, welke 

 zich in de richting van het palatoquadratum uitstrekt, de voort- 

 zetting van het kraakbeen der pars interna vervolgen, doch voor 

 de overige fijne bijzonderheden liggen de deelen te veel boven 

 elkander. Voor de waarneming hiervan zou waarschijnlijk een 

 van de buitenzijde des schedels afgesneden sagittale schijf kunnen 

 dienen, op dezelfde wijze, als mij bij het bestudeeren der neusont- 

 wikkeling transversale gediend hebben ; halveeren is daarvoor, zooals 

 een paar praeparaten bewijzen, niet voldoende. Wijl ik aan de 

 juistheid van Gaupp's onderzoek omtrent de verdere ontwikkeling 

 niet twijfel, heb ik wegens den beperkten tijd geen pogingen in 

 deze richting meer aangewend. De vorming der definitieve fenestra 

 vestibuli kon ik bij gehalveerde praeparaten voldoende waarnemen ; 

 aan Gaupp's beschrijving heb ik niets toe te voegen. 



REGIO ORBITO-TEMPORALIS. 



Vreemd mag het heeten, dat, terwijl de overeenstemming tot nu 

 toe bijna volkomen was, wij bij de ontwikkeling der regio orbito- 

 temporalis, tot zulke tegenovergestelde uitkomsten geraakt zijn. Toch 

 is hetgeen ik vind èn bij Rana fusca èn bij Rana esculenta èn bij 

 Alytes zóó standvastig, dat ik er niet aan twijfelen kan, of hier heeft 

 de kleurmethode van G a u p p met haematoxyline en oranje gefaald. 



Wat den bodem betreft, zegt hij : „Der Boden verknorpelt im 

 Anschluss an die Rander der basikranialen Fontanelle, und zwar 

 hauptsachlich von den Seiten (Trabekel), aber auch von vorn 

 (Internasalplatte) und von hinten (Basalplatte). Der hinterste Teil der 

 ursprünglichen Fontanelle, der die Hypophysis cerebri eingelagert 

 enthielt, ist erst nach der Metamorphose vollstandig geschlossen" 

 (1905, bl. 727; 1903, bl. 137). 



