147 



verdwijnen, hetgeen zich ook aan de trabekels zelf bij de ethmoidaal- 

 plaat vertoonde. Bij de regeneratie kleurt zich het gedeelte, dat 

 behouden blijft, weer intensief. Ik kan deze bevinding volkomen 

 bevestigen en er nog bijvoegen, dat de trabekels ook in de regio 

 orbitalis deze eigenschap bezitten. Het verschil in kleurbaarheid 

 tusschen het jong gevormde kraakbeen en dat van de trabekels 

 blijft zeer lang bestaan, zoodat men nog geruimen tijd na de 

 metamorphose, bij kleuring zoowel met methyleen- als met victoria- 

 blauw, onmiddellijk behalve aan de grootte der cellen, aan de 

 kleur zien kan, welk gedeelte van den neusbodem afkomstig is 

 van de trabekels, welk van het nieuwe kraakbeen. Heeft men 

 zoo sterk gekleurd en zoo weinig uitgetrokken, dat beide partijen 

 er even blauw uitzien, dan zijn toch de grenslijnen in dat geval 

 nog lichter gekleurd. 



Zooals uit fig. 8 blijkt, wijken van af het planum internasale de 

 cornua trabecularum bij Alytes niet noemenswaard uiteen, maar 

 blijven ongeveer evenwijdig aan elkaar tot bij de suprarostralia. Bij 

 Pelobates vond Born tengevolge van de veel sterker ontwikkelde 

 cornua, groot verschil tusschen dit dier en Rana esculenta in de 

 vorming van het ethmoidaalskelet. Dit betrof vooral het septum. Bij 

 Alytes kunnen we dus moeilijk iets anders verwachten. Evenals bij 

 Pelobates is ook bij Alytes de larve naar verhouding grooter dan 

 het volwassen dier: terwijl dit hoogstens 45 tot 50 mM. lang wordt, 

 vinden we larven tot een lengte van 75 mM. — staart natuurlijk 

 meegerekend. Bij Alytes zullen we dus bevestigd vinden : „Je 

 grösser die Larve zum ausgebildeten Tiere wird, um so auffalliger 

 wird das Missverhaltnis zwischen der Grosse der specifischen Larven- 

 werkzeuge und den inzwischen sich ausbildenden Organen der 

 definitiven Form" (Born, 1876, bl. 634). Vorm en dikte der 

 trabekels zijn bij Alytes tamelijk wel gelijk aan die bij Pelobates. 

 Te verwonderen is het dus allerminst, als we een groote over- 

 eenstemming vinden. Gelijk we echter reeds meermalen ondervonden 

 hebben, stelt ook bij den neus het niet te bleeken pigment de 

 observatie een noodlottige hindernis in den weg. Onder het kraak- 

 been van de kapsel ligt zulk een dichte en dikke laag van pig- 

 mentcellen, dat geen enkele kraakbeencel te onderscheiden valt. 

 Bij de met geweld gebleekte larve kleurde het kraakbeen zich 

 niet voldoende. Het spreekt dus van zelf, dat ik geen volledige 

 beschrijving geven kan : slechts enkele, ofschoon tamelijk belang- 



