154 



splitsing in de suprarostralia, vindt ze echter bij een ouder stadium 

 van Rana clamata verdwenen: „The great upper labial has lost 

 the fenestrae, that showed signs of division, right and left, and is 

 now, more than ever, one large saddle-Hke plate" (bl. 29). Bij 

 Rana pipiens wordt de splitsing doorgevoerd : „These (the upper 

 labials) however, are seen to be breaking up into an inner and 

 an outer pair: these will disappear" (bl. 31). In hoeverre dit uiteen- 

 vallen in twee helften aan de werkelijkheid beantwoordt, is natuurlijk 

 zonder nader onderzoek dezer Ranidae moeilijk uit te maken. Dat 

 wij er echter geen groot vertrouwen in mogen stellen, blijkt hieruit, dat 

 Parker bij Rana temporaria de suprarostralia — ook bij de oudste 

 larven — steeds als onverbonden beschrijft en afbeeldt, de cartilago 

 praenasalis superior laat ontstaan uit het suprarostrale en de 

 cartilago praenasalis inferior uit het cornu trabeculae, waarvan 

 de onjuistheid reeds door Gaupp is aangetoond. Met volle recht 

 maakt hij over deze stukken de opmerking: „In den P a r k e r'schen 

 Arbeiten bilden die „Oberlippenknorpel" einen wunden Punkt" 

 (1893, bl. 141). De bevinding van Born, dat „bei Pelobates in der 

 Tat zwei getrennte Oberlippenknorpel vorhanden sind" (1876, bl. 600), 

 lijkt mij niet zeer waarschijnlijk ; ik vermoed, dat zij hier evenals bij 

 Alytes door een smal kraakbeenig bandje met elkaar vereenigd zijn. 

 Volgens mij zijn deze laterale open plekken en de foramina voor 

 de bloedvaten evenzeer resten van tijdens de phylogenese verloren 

 gegane scheidingen, als de mediale open plek bij Ra?ta esculenta 

 een overblijfsel is van den medialen inham bij Rana fusca. Een 

 mijns inziens duidelijk bewijs hiervoor vinden we in de supra- 

 rostralia van Alytes (fig. 10). Over de wijze van ontstaan, of nl. elk 

 van beide afzonderlijk kraakbeenig wordt aangelegd en er daarna 

 in het midden versmelting plaats heeft, leeren mijn praeparaten 

 niets, wijl bij de jongste larve de vorm in elk opzicht gelijk is 

 aan den in fig. 10 afgebeelden. Het middengedeelte bestaat uit 

 twee spangetjes, die van denzelfden vorm en dikte zijn als de in hun 

 verlengde gelegen cornua en door eenzelfden inham van elkaar ge- 

 scheiden zijn als bij Rana fusca. Een geleding tusschen deze spangetjes 

 en de cornua bestaat niet, maar toch zijn ze bij * door een uiterst 

 dun laagje niet-kraakbeenig weefsel (bindweefsel) verbonden, waar- 

 door een beweging ten opzichte van elkaar mogelijk is, zooals 

 men zelfs aan den gefixeerden schedel nog kan waarnemen. Het 

 laterale gedeelte is een caudaal gevorkte vleugel, door een groote 



