155 



open ruimte van het mediale spangetje gescheiden ; aan de beenen 

 der vork zijn de spieren vastgehecht. Door een kraakbeenige ver- 

 eeniging der verschillende deelen in meerdere of mindere mate, 

 worden hiervan de suprarostralia der Ranidae zeer gemakkelijk 

 afgeleid. Het spreekt van zelf, dat er voor de bloedvaten openingen 

 moesten blijven. Waarom echter bij Raiia esculenta de groote 

 open plekken lateraal blijven bestaan en de middelste scheiding 

 verdwijnt, terwijl deze bij Rana fusca onaangetast wordt gelaten, 

 is mij niet duidelijk. Mochten we P ar k e r's figuren als betrouwbaar 

 beschouwen, dan zouden de suprarostralia van Calyptocephalus 

 (Parker, 1880^, bl. 9) zich zeer nauw bij die van y^/y/^'j' aansluiten. 

 Ook hier bestaan zij uit twee mediale spangen en een zijstuk, dat 

 caudaal wel niet gevorkt is, maar overigens op dezelfde wijze als bij 

 Alytes door een tusschenruimte van het mediale gedeelte gescheiden 

 is. De verbinding van de mediale spangen met de cornua trabe- 

 cularum lijkt ook dezelfde, doch aan den benedenrand zijn ze los 

 van elkaar ; dit zal echter wel een waarnemingsfout zijn. De cornua 

 loopen niet evenwijdig aan elkaar, maar wijken lateraalwaarts 

 uiteen, zoodat de stand meer op dien van Rana gelijkt. Andere over- 

 eenkomstige figuren van Parker laat ik om begrijpelijke redenen 

 verder buiten beschouwing. Te oordeelen naar de figuren van 

 Goette (1875, bv. pi. 18, fig. 324), stemmen ook de suprarostralia 

 van Boinbinator tamelijk wel overeen met die van Alytes \ zij naderen 

 echter nog meer tot die van Rana, vooral wat het laterale gedeelte 

 betreft („Ober kiefer knor pel" van Goette, bl. 649), terwijl 

 het middengedeelte in het verlengde van de cornua ligt. Dat hij 

 homocontinuiteit tusschen de cornua en dit middengedeelte waar- 

 neemt en beschrijft, is licht verklaarbaar. De suprarostralia van 

 Pelobates daarentegen {= Boinbinator fuscus, D u g è s) herinneren 

 zeer sterk aan die van Rana, zoowel volgens Dugès (1834, bl. 85 ; 

 fig- 70—75) als Schulze (1892, bl. 7 ; fig. 4 en 15). De afwijkingen 

 zullen wel op rekening van minder juiste waarnemingen gesteld mogen 

 worden ; zoo bv. de heterocontinueele samenhang der Adrostralia ^) 

 met het overige gedeelte, ofschoon Schulze zóó duidelijk spreekt, 

 dat men aan de heterocontinuiteit haast niet twijfelen kan: „Der 

 gerade Hinterrand des Suprarostrale zieht sich jedoch an seinem 



i) Adrostralia, i. e. „die hintere obere Spitze des Oberkieferknorpels" van 

 Goette (1874, bl. 688), het smallere caudale stuk nl., waaraan zich de spieren 

 als aan een hefboomsarm vasthechten. 



