156 



lateralen Ende in einen horizontalen, nach hinten gerichteten Vor- 

 sprung aus, welcher an der Spitze eine kleine rundliche G e 1 e n k- 

 flache zur Verbindung mit dem Adrostrale tragt"*. 

 Merkwaardig mag het wel heeten, dat Dugès, Goette, Parker en 

 S c h u 1 z e een grens in het midden beschrijven en afbeelden. Volgens 

 hen zijn ze dus overal gepaard. „Die . . . Suprarostralia stellen . . . 

 Knorpelplatten dar, welche untereinander in der Medianlinie durch 

 eine derbe Querfasernaht fest verbunden sind"* 

 (Schulze). Werkelijkheid of gezichtsbedrog? Alles saamgenomen, 

 lijkt het mij zeer waarschijnlijk, dat het bij een hernieuwd onderzoek 

 der verschillende Anura-species niet lastig zal zijn, een volledigen 

 en geleidelijken overgang te vinden tusschen de suprarostralia van 

 Alytes en Rana, in de veronderstelling natuurlijk, dat de aan- 

 gehaalde figuren, in hoofdzaak althans, juist zijn. 



Ook nog van een ander geschilpunt schijnt Alytes een vrij 

 waarschijnlijke oplossing te geven, nl. of de suprarostralia slechts 

 een onderdeel zijn der trabeculae, waarvan zij zich als gevolg 

 hunner functie afgesnoerd hebben, of wel, dat zij onafhankelijke 

 vormingen zijn. Stöhr besloot tot het eerste, wijl zij, ofschoon uit 

 een afzonderlijke kraakbeenkern ontstaan, toch „vor knorpelig" 

 een geheel uitmaakten met de cornua (i88i, bl. 86). „Die oberen 

 Lippenknorpel entstehen somit durch Abschnürung von den Balken- 

 anlagen und dokumentiren sich hierdurch als vorderste Abschnitte 

 der seitlichen Schadelbalken" (i88i, bl. 86). Spemann bewijst 

 echter, vooral uit den afzonderlijken, allereersten aanleg („die e r s t e 

 Ge webs ver dicht ung") van suprarostrale en trabecula, dat een 

 dergelijke gevolgtrekking uit de „vorknorpelige" homocontinuiteit 

 niet gerechtvaardigd is. Uit de al of niet aanwezigheid van een 

 samenhangen, hetzij in het stadium der „Ge websverdichtu ng" 

 hetzij in „v o r k n o r p e 1 i g e n" of ook kraakbeenigen toestand, 

 kan omtrent het bestaan of ontbreken van genetische eenheid niets 

 besloten worden. Ten slotte zegt hij : „Wenn sich vielleicht ver- 

 gleichend anatomisch etwas über die phylogenetische Entstehung 

 der Hornkiefer ermitteln lasst, so wird sich auch zeigen, welches 

 Gebilde sie zuerst stützte. Vielleicht waren es die Trabekelhörner. 

 Dass die lateralen Teile, wo die Muskeln sich anheften, zuerst 

 entstehen, kann eine besondere Anpassung sein" (1898, bl. 403). 

 Beschouwen wij echter den vorm der suprarostralia bij Alytes en 

 hun verhouding tot de cornua, dan is de waarschijnlijkheid niet 



