i6o 



als „Un ter lip pen knor pel" vom übrigen Teil des Meckel'schen 

 Knorpels abgesetzt" (1896, bl. 56). „Es (das Infrarostrale) bleibt 

 zeitlebens bestehen und verknöchert spater als Pars mentalis des 

 Dentale (Mentomandibulare)" (1905, bl. 736). Zoo mogelijk nog 

 duidelijker was dit reeds vroeger door hem uitgesproken (1893, 

 bl. 175). Hiermee komen mijn bevindingen in tegenspraak. Pars 

 mentalis en infrarostrale zijn niet aequivalent; het laatste toch 

 vergroeit niet met het Meckel's kraakbeen, waar de pars mentalis 

 naar het midden ombuigt, maar verder caudaalwaarts. De verbinding 

 ligt ongeveer in éénzelfde transversaal vlak met de voorpunt van 

 den processus maxillaris anterior, daar ongeveer, waar in het laatste 

 model van Gaupp — kikkertje van 2 cM. — het dentale eindigt. 

 Het geheele infrarostrale wordt dan ook niet tot een ronde staaf 

 vervormd, doch enkel het dwarse gedeelte. Waar dit de copula 

 raakt, verbreedt het zich tot een driehoek, hetgeen we vroeger ook 

 bij Molge gezien hebben (bl. 79) ; het overlangs gerichte gedeelte is 

 zijdelings afgeplat evenals het Meckel's kraakbeen zelf, waarvan 

 het bij kikkertjes van 19 mM. niet meer te onderscheiden is. Om 

 het ronde stuk vormt zich een beenige scheede, welke gedeeltelijk 

 uit het kraakbeen zelf ontstaat, doch zij is niet zelfstandig, 

 „sondern entsteht, indem sich die Verknöcherung vom Dentale 

 aus auf das Perichondrium des Infrarostrale fortsetzt*, 

 so das der Knochen spater nur den vordersten Teil des Dentale 

 bildet" (1905, bl. 747). Zoo leeren we derhalve ook uit de ver- 

 beening, dat de grens tusschen infrarostrale en Meckel's kraakbeen 

 niet samenvalt met het hoekpunt ; trouwens er bestaat ook geen 

 enkele reden, waarom de verbeening juist hier zou beginnen. Waar 

 het dentale begint, kan ik uit mijn praeparaten niet opmaken ; wel 

 kan ik aan de binnenzijde het angulare gemakkelijk waarnemen, 

 maar een scheiding tusschen dentale en angulare aan de buiten- 

 zijde niet. 



Wil men derhalve de benamingen: pars mentalis of mento- 

 mandibulare voor het beenige dwarse gedeelte behouden, dan. 

 kunnen als grond hiervoor enkel de ligging en ronde vorm dienen, 

 maar een werkelijke zelfstandigheid komt niet in aanmerking, 

 aangezien het slechts een onderdeel is van het vroegere infrarostrale. 

 Bij Alytes vind ik tijdens de metamorphose — bij twee prae- 

 paraten — de verbinding op het hoekpunt en lijkt mij het infra- 

 rostrale over de g-eheele lenerte in een ronden staaf veranderd. 



