164 

 HYOBRANCHIAALSKELET. 

 Vóór de metamorphose. 



Meer dan andere onderdeelen van het chondrocranium heeft dit 

 een punt van onderzoek uitgemaakt. Het nauwkeurigst is het ge- 

 schied voor de jonge stadiën door Stöhr en Spemann, voor de 

 oudere door G a u p p. Aan de laatste hebben tal van onderzoekers 

 hun krachten beproefd, nu eens aan die van Rana, dan van 

 andere species. Geen echter die G a u p p evenaart. Het spreekt 

 van zelf, dat de vorm der onderdeelen herhaaldelijk min of meer 

 uitvoerig beschreven is : met recht kan ik mij dus van een nieuwe 

 beschrijving ontslagen achten. Van oudere stadiën van Alytes heeft 

 Ridewood een bijzondere studie gemaakt; jongere werden door 

 Kallius als bijzaak onderzocht. Na Rana zullen we daarom 

 Alytes afzonderlijk behandelen. 



Bij het jongste door mij onderzochte stadium — 8 mM., met uit- 

 wendige kieuwen en beginvan de ontwikkelingvan den spiraaldarm — 

 zijn de hyalia reeds volkomen kraakbeenig. Hoewel mediaal ver- 

 eenigd, is beider grens toch nog zeer duidelijk herkenbaar (fig. 22). 



Van het punt af waar zij medio-caudaalwaarts ombuigen en 

 waar de processus anterior zich begint te ontwikkelen — in fig. 22 

 niet aangegeven — zijn de cellen iets doch nauwelijks merkbaar 

 kleiner. Toch is het buiten twijfel, dat dit gedeelte de pars 

 reuniens worden zal, zooals ook blijkt uit de ligging van den 

 processus anterior en uit een vergelijking met oudere stadiën. 



Met het toenemend verschil in grootte en hoedanigheid der cellen 

 teekent de pars reuniens zich steeds scherper af van de hyalia en 

 de copula II. Tevens verdwijnt de aanduiding van den gepaarden 

 aanleg. Af en toe ontmoet men toch nog wel een stadium, ook 

 bij Rana esculenta^ waar hij nog zichtbaar is. Ook de ontwikkeling 

 van den processus antero-lateralis is in het jongste stadium jui.st 

 begonnen. Van de copula II is de pars reuniens in latere stadiën 

 onderscheiden door het verschil in grootte en kleur der cellen 

 — de pars reuniens is het donkerste — maar daarenboven nog en 

 misschien wel het meest door een verschil in dikte, waardoor zij 

 zich scherp ervan afscheidt ; bij Rana esciilenta is de overgang, 

 zooals gewoonlijk, weer sprekender (fig. 23), een enkelen keer echter 

 bij Rana fusca even scherp. De dwarsdoorsnede der copula is 

 ongeveer een halve ellips, met den convexen kant benedenwaarts 



