169 



zich vormende staaf, de processus postero-medialis (fig. 25), verlengt 

 zich derhalve zoowel door deeling van de oude cellen, die reeds 

 deel uitmaakten van de hypobranchiaalplaat, als door vermenig- 

 vuldiging van de nieuvve, die aan het uiteinde gelegen zijn, Rostro- 

 lateraal van dezen processus ondergaat de hypobranchiaalplaat een 

 insnijding, waardoor het lichter gekleurde gedeelte geresorbeerd 

 wordt; is deze zóó ver gevorderd, dat zij ongeveer in hetzelfde 

 vlak ligt als de zijrand der copula II, dan houdt zij op. 



Het ceratobranchiale I begint weg te gaan, evenals de andere, 

 bij het spiculum, vlak vóór den processus anterior, maar de resorptie 

 zet zich ook mediaalwaarts voort, totdat de hypobranchiaalplaat 

 aan beide zijden van den middelnaad voor de helft gereduceerd 

 is. Ondertusschen heeft de metamorphose vooraan evenmin stil 

 gestaan. De zwakke copula I gaat verdwijnen, nadat de verandering 

 in de commissurae terminales begonnen is en ook de eerste ken- 

 teekenen van de metamorphose merkbaar worden in de processus 

 van het hyale ; zij blijft iets langer dan de spicula. Van de copula II 

 is dan de steel ook reeds gedeeltelijk geresorbeerd. Aan den medialen 

 rand van den verdwijnenden processus anterior hyalis vormt zich 

 nieuw kraakbeen, dat onmiddellijk te herkennen is aan de licht 

 getinte kleine cellen en uitgroeit tot den definitieven processus 

 anterior van het cornu hyale, waarin het hyale zelf door de meta- 

 morphose verandert. Hetzelfde is het geval, doch iets later, aan 

 de zijde der copula, dicht bij den voorrand van het planum hypo- 

 branchiale. Het eerst derhalve duidelijk wordend aan de copula, 

 zet dit kraakbeen zich rostraalwaarts voort tot aan haar voor- 

 rand, zoover als die bestaan blijft, en eindigt hier scherp uitloopend. 

 Nooit bereikt het den caudalen rand van het veranderde hyale 

 (fig. 25), doch sluit weldra aan tegen den voorrand van het planum 

 en breidt zich daarna lateraalwaarts even ver uit als het overge- 

 bleven gedeelte van het planum. Als de copula I goed en wel weg 

 en van de ceratobranchialia nog slechts een restje kraakbeen over 

 is, krijgt ook de pars reuniens haar beurt. Van deze verdwijnt 

 alleen het middengedeelte; lateraal hiervan zien we kort na den 

 aanvang der metamorphose een donkerder kleur aannemen door 

 twee smalle strooken, welke getrouw blijven aan de eenmaal aan- 

 vaarde taak, nl. het hyale met de copula te verbinden. En dit kan 

 ook moeilijk anders, daar het nieuwe, paracopulaire kraakbeen die 

 taak niet overneemt en de copula niet rechtstreeks met het hyale 



