in verband staat. Bij Rana esculenta, waar de afscheiding tusschen 

 de copula en het hyale scherper is {fig. 24), zal dit vermoedelijk 

 ook scherper moeten uitkomen ; tot mijn spijt staat mij echter 

 van deze soort geen praeparaat ten dienste, waarin de pars 

 reuniens reeds sterk aan het verworden is. Door deze uitsnijding 

 van de pars reuniens gaan de verbindingsstukken, thans door 

 Gaupp manubria geheeten, weer zeer veel gelijken op den 

 vorm, dien zij in het begin der ontwikkeling bezaten. Hoever de 

 insnijding zich in de copula voortzet, is moeilijk te zeggen, want, 

 terwijl deze processen plaats hebben, wordt de copula en wat er 

 van de hypobranchiaalplaat over was, in dikte gereduceerd tot 

 een dunne plaat, maar terzelfder tijd gaan alle cellen zich deelen, 

 zoodat de onderdeden — en dus het geheel — in lengte en 

 breedte toenemen. Daardoor worden de manubria, behalve door 

 het insnijdingsproces, ook langer door de celdeeling en eveneens 

 de copula zelf ondanks de verkorting aan de voorzij. Dat er echter 

 wel degelijk een insnijding plaats heeft, kan men aan de groote 

 cellen zien, welke, nadat de pars reuniens weg is, aan den voor- 

 rand gelegen zijn en de blauwe kleur verloren hebben. De deeling 

 der cellen treedt het laatst op in de copula, maar ook hier is zij 

 niet twijfelachtig. Overal toch, waar de cellen zich reeds vermenig- 

 vuldigd hebben, vindt men ze in groepjes bij elkaar gelegen, waarin 

 ze door dunne zwak gekleurde wanden van elkaar gescheiden en 

 aan den buitenkant door een donkergekleurden begrensd zijn ; 

 het maakt op mij den indruk, alsof dit de oorspronkelijke wand 

 der moedercel is. Hierdoor is het oude kraakbeen zeer gemakkelijk 

 te onderscheiden van het jongere, dat zich uit geheel nieuw weefsel 

 of door deeling van randcellen vormt. Op deze laatste wijze vergroot 

 de hypobranchiaalplaat zich, nadat zij de op bl. 169 beschreven reductie 

 ondergaan heeft, aan den caudalen rand der voorhelft, totdat haar 

 voorste gedeelte, gerekend van de copula tot aan het smalle stuk, 

 dat uitloopt in de processus postero-mediales, in een rechthoek 

 veranderd is (fig. 25). De twee latero-caudale hoekpunten groeien 

 verder door en worden de processus postero-laterales. Tengevolge 

 van deze ontwikkelingswijze is de overgang der cellen zeer ge- 

 leidelijk, zoodat een scherpe grens tusschen oud en nieuw kraakbeen 

 niet te trekken valt, hoewel de pasgevormde cellen door de bleeke 

 kleur en de geringe grootte hun kort bestaan verraden. Het nieuwe 

 kraakbeen daarentegen, dat de hypobranchiaalplaat rostraal en 



