171 



de copula lateraal vergroot, verschilt nog van het oudere, althans 

 door de kleur, bij jonge dieren van ^^ mM., ofschoon zij slechts 1 5 niM. 

 groot zijn (fig. 25), als de metamorphose afgeloopen is. Ook hier aan 

 de voorzijde groeien de beide hoekpunten van de in corpus cartilaginis 

 hyoideae veranderde hypobranchiaalplaat nog een weinig lateraal- 

 waarts door, waarna ze zich naar voren en achteren verbreeden 

 tot de processus antero-laterales, die gewoonlijk vooraan een of 

 twee openingen voor het doorlaten van bloedvaten bevatten. In 

 het aldus tot stand gekomen corpus zijn de grenzen van alle onder- 

 deden nog zichtbaar, zooals blijkt uit fig. 25. 



De middelnaad in het corpus verdwijnt het eerst aan den caudalen 

 rand, waar ook tijdens het larveleven de gleuf het diepst was. Al 

 hebben wij het tot nu toe niet uitdrukkelijk vermeld, toch blijkt uit 

 een vergelijking van fig. 24 met fig. 25 overtuigend genoeg, hoe uit 

 het hyale een dunne staaf, van nu af cornu hyale geheeten, ontstaat, 

 welke zich door deeling van al zijn cellen en door een groeipunt aan 

 het uiteinde in caudale richting verlengt en, naar boven stijgend, 

 eindigt aan de basis der oorkapsel, dicht bij de fenestra vestibuli 

 — in het praeparaat zijn de armen neergeslagen in het vlak van 

 het corpus. De processus anterior, welke evenals het hyale zelf 

 in het stadium van fig. 25 — onmiddellijk na de metamorphose, 

 staart juist weg — nog niet uitgegroeid is, zooals men zien kan 

 aan de lichtgekleurde punt, verbreedt zich tot een dunne plaat, die 

 in haar vorm eenige gelijkenis vertoont met het schouderblad en 

 grootendeels slechts één cel dik is. Deze toestand is bereikt bij 

 kikkertjes van 16 tot 17 mM., kort voordat de verbeening ^) optreedt 

 in de processus postero-mediales. Het begin van het verbeenings- 

 proces kan men reeds eenigen tijd van te voren waarnemen. Zoowel 

 in de caudale als rostrale epiphyse zien we nl. over een kleinen 

 afstand de cellen zich afplatten in de richting loodrecht op de 

 lengteas en een donkerblauwe kleur aannemen, terwijl de cellen 

 in de diaphyse en die welke achter, resp. vóór de epiphyse gelegen 

 zijn, hun gewonen vorm behouden, geheel op dezelfde wijze als in de 

 extremiteiten en zooals zulks in het algemeen voor de verbeenine van 



i) Evenals vroeger bij Molge, bedoel ik ook hier, sprekend van verbeening, 

 niets anders, dan dat het kraakbeen verdwijnt, om ten slotte plaats te maken 

 voor been ; de tusschengelegen processen van verkalking, indringen van 

 bindweefselcellen enz., zooals de histologie leert (zie bv. Pekelharing, 

 bl. 207 en vlg.) laat ik hierbij buiten beschouwing. 



