1/2 



pijpbeenderen beschreven wordt in de leerboeken der histologie (zie 

 bv. Pekelharing). Gelijk altijd, vindt men aanvankelijk, nadat de 

 verbeening in de diaphyse reeds tamelijk ver voortgeschreden is, hier 

 en daar nog een grooter of kleiner aantal blauw gekleurde balkjes van 

 de overgebleven intercellulaire stof; bij dieren van ^^ mM. zijn echter 

 ook deze verdwenen, maar de donkere ringen van platte cellen in 

 de epiphyse bestaan nog. De intensieve kleur wordt blijkbaar meer 

 veroorzaakt door de ondoorschijnendheid als gevolg van de dicht 

 opeengedrongen cellen, dan wel door de intensiteit van de kleur 

 of de hoeveelheid der intercellulaire stof. 



LITTERATUUR-OVERZICHT. 



De afbeelding, door S t ö h r van het kraakbeenig hyobranchiaal- 

 skelet bij jonge larven gegeven en door Gaupp overgenomen, is 

 wat pars reuniens en copula betreft, niet zeer juist, wijl deze veel 

 scherper van de hyalia gescheiden zijn dan uit de figuur blijkt. Reeds 

 in een jong stadium, waarbij nog geen enkele boog met het 

 planum hypobranchiale verbonden is, is de vorm nagenoeg de- 

 zelfde als bij de oudere larve. 



Het verschil tusschen de pars reuniens en de hyalia is door alle 

 onderzoekers waargenomen. Dat zij uit kraakbeen bestaat, werd het 

 eerst beschreven door S t ö h r, daarna door Gaupp bevestigd. 

 „Zwischen diesen (den Hyalia) ist das Knorpelgewebe des vordersten 

 Kopulaabschnittes in eigentümlicher Weise modifiziert : wahrend 

 an den übrigen Partien die Knorpelhöhlen mit ihren Zeilen gross 

 sind und die Grundsubstanz auf dunne Balken reduziert ist, sind 

 in jenem vorderen Gebiet die Zeilen und Höhlen viel kleiner, dazu 

 noch rundlicher, nicht so eckig. Das ganze Gewebe gleicht so 

 einem noch nicht ganz reifen Knorpel. Ich habe die fragliche 

 Partie der Kopula. der offenbar eine grössere Weichheit und 

 Nachgiebigheit zukommt, als Pars reuniens bezeichnet; ob sie 

 wirklich der Kopula zuzuzahlen ist, lasst sich noch nicht mit 

 Sicherheit sagen." Deze beschrijving van Gaupp (1904, bl. 970), 

 waarin tevens de stand der quaestie aangeduid is, steunt op onder- 

 zoekingen van 1893. Door Ridewood wordt zij in alle door 

 hem onderzochte species beschreven als een : „opaque fibrous band 

 connecting the ceratohyals" (1897'', bl. 581), behalve \n Microhyla 

 orjiata, waar haar plaats „is occupied by a transverse bar of carti- 

 lage" (1898, bl. 481). Hier schijnt zij dus zulk een verwonderlijke 



I 



