173 



dikte te hebben, dat zij door haar lichtbreking en hardheid zelfs 

 op Ridewood den indruk maakte van kraakbeen. Wie gelijk 

 heeft, laat ik na de boven gegeven beschrijving aan den lezer 

 zelf ter beslissing over. Daar werd tegelijk bewezen, dat zij niet 

 tot de copula, maar tot de hyalia behoort, zooals ook reeds door 



S t ö h r voor de „ A n 1 a g e" beschreven was, nl „dass die Halften 



der Zungenbeinanlage in der ventralen Mittellinie verschmolzen 

 sind" (1881, bl. 74) en door Gaupp op grond hiervan was aan- 

 genomen (1893'', bl. 411). Later schijnt hij meer geneigd, ze tot 

 de copula II te rekenen. „Die Bedeutung der Pars reuniens entzieht 

 sich einstweilen der Beurteilung; vielleicht gehort sie überhaupt 

 zum Kopularsystem" (1904, bl. 1004). Hoewel zij zich door haar 

 ontstaan ontwijfelbaar doet kennen als een onderdeel der hyalia 

 en derhalve de beteekenis van een bijzonder skeletstuk verliest, blijft 

 toch haar naam om de bijzondere structuur gerechtvaardigd. De uit- 

 spraak van Ridewood over de „exceptional * chondrification" 

 in Microhyla, welke haar geen recht zou geven op den titel van een 

 „morphological unit in the larval hyobranchialskeleton" (1898, bl. 478) 

 mist natuurlijk allen zin. Bij het bestudeeren der praeparaten is 

 men onwillekeurig geneigd, het gedeelte van het hyale, dat aan 

 de vorming van de pars reuniens deelneemt, in morphologisch 

 opzicht te beschouwen als het homologon van het hypohyale der 

 Urodela. Bij de Anura blijven beide hypohyalia dan gedurende 

 het larveleven onafgesnoerd, èn met elkaar èn met de copula tot 

 één geheel vereenigd. 



Met Gaupp in het kraakbeen der pars reuniens een „noch nicht 

 ganz reifen Jungknorpel" te zien, vermag ik niet. Bij „Jung- 

 knorpel" is de intercellulaire stof uiterst gering, terwijl ze hier 

 in ruime mate aanwezig is. Volgens de onderzoekingen van S c h u 1 z e 

 (1892, bl. 22) moeten we aannemen, dat de pars reuniens de beweging 

 der hyalia ten opzichte van elkaar mogelijk maakt; men zou haar 

 anders om den vorm der cellen en de hoeveelheid intercellulaire stof 

 de functie willen toekennen, de hyalia stevig met elkaar te verbinden. 

 Gegeven de aanhechting der spieren, valt er echter aan de juistheid 

 van S c h u 1 z e's beschrijving niet te twijfelen. Ook heb ik zelf een paar 

 malen gevonden, dat zij in het midden sterk ventraalwaarts gebogen 

 was. Daaruit volgt dan, dat kleine cellen en veel hyaline intercellulaire 

 stof de beweeglijkheid ten zeerste bevorderen. Een nog scherpere 

 afscheiding van copula en pars reuniens, zooals die bij Rana esculenta 



