175 



even klein als beide, doch licht gekleurd en rond. In zijn eerste 

 stadium — 14 mM. — heeft ook Gaupp boven den copulasteel 

 een opening gevonden in het voorste gedeelte der hypobranchiaal- 

 plaat. Wegens den zuiver ronden vorm, dien ik nooit heb aange- 

 troffen, lijkt het mij niet onmogelijk, dat een Polystomum inte- 

 gerrhnutn de vorming van kraakbeen heeft tegengehouden, te meer 

 wijl ook de copulasteel zelf niet volledig schijnt. Deze parasieten 

 toch komen hier in grooten getale voor en in een mijner larven 

 was daardoor het halve hyobranchiaalskelet sterk geatrophieerd. 

 Het hyobranchiaalskelet der Rana-\?iXVQ.xv vormt derhalve een 

 samenhangend kraakbeenig geheel. Ook hiermede is Ridewood 

 het niet eens en verdedigt tegen Gaupp weer de vroegere op- 

 vatting : „There are thus in the hyobranchial skeleton at this 

 period five distinct and separable* cartilages" — de twee hyalia, 

 de copula en de twee helften der hypobranchiaalplaat — „as has 

 been held to be the case in the tadpole of the common frog from 

 the time of C u v i e r onwards. Gaupp states that in Raiia fusca 

 tadpoles the whole cartilage is continuous, without fibrous tissue 

 intervening". — Vóór Gaupp had Stöhr dit bij i?««(a; ook reeds 

 geleerd. — „I have not been able to procure tadpoles of suitable 

 ages of this species ; but I have made a careful examination of 

 tadpoles of suitable ages of Rana esculenta and Rana temporaria 

 (= Rana arvalisï) and in both of these the five cartilages are 

 very sharply defined. I am inclined to think, that the imperfections 

 of the method adopted by Gaupp are largely responsible for his 

 departure from the generally accepted view. As mentioned above, 

 it is very difficult to discriminate between embryonic cartilage and 

 fibrous tissue by their histological characters" (1896, bl. 97). Als 

 dit laatste waar is, zouden dan de histologen hun onderzoekingen 

 maar liever niet staken .'' Even duidelijk als tusschen de voornoemde 

 deelen is de kraakbeenige samenhang, ook bij Rana esculenta, 

 tusschen de hypobranchiaalplaat en de drie laatste ceratobran- 

 chialia, hetgeen door Ridewood alweer ontkend wordt. Bij één 

 i?««a-species : Oxyglossus laevis, kan hij zelfs met het bloote oog 

 zien, dat zij slechts door bindweefsel verbonden zijn (1898, bl. 479). 

 Met een zwakke vergrooting en sterk licht meent men dit bij Rana 

 esculenta, het hyobranchiaalskelet van boven beschouwend, ook waar 

 te nemen, doch bij een eenigszins scheeven stand en met een sterke 

 vergrooting van den binoculairen mikroskoop — Oculair B van 



