176 



Watson, objectief C van Zeiss — vertoonen zich de verbindende 

 kraakbeencellen in haar volle scherpte. Ridewood's uitspraak 

 berust dus op niets anders dan op gezichtsbedrog. Om ook zelf daar- 

 van niet het slachtoffer te worden, heb ik ter verkrijging van volkomen 

 zekerheid mijn toevlucht genomen tot de door hem geminachte 

 methode en toen bleek mij opnieuw — waaraan ik trouwens niet in 

 het minst twijfelde — hoe totaal ongerijmd de volgende bewering is : 

 „When, however, sections are cut and after staining and clarifying, 

 are examinated under the microscope, all this differentiation disap- 

 pears . . . the two tissues (connective tissue and hyaline cartilage) 

 graduate so insensibly into one another, that histological differen- 

 tiation is denied by those, who adopt this method of investigation 

 only" (1898, bl. 479). Iets dergelijks kan alleen beweerd worden 

 door hem, die of wel „this method of investigation" niet heeft 

 toegepast, of wel van die toepassing zelf niet zoo op de hoogte is, 

 als voor het onderzoek dringend gevorderd wordt. 



G a u p p laat de ceratobranchialia beginnen van af het spiculum. 

 Voor de drie laatste : II, III en IV, is dit door het tot stand komen 

 van de verbinding met de hypobranchiaalplaat gewettigd, maar 

 voor het eerste door het ontstaan dierzelfde hypobranchiaalplaat 

 onaannemelijk verklaard. Deze toch is niets anders, zooals we 

 zagen, dan een processus posterior van het eerste branchiale en 

 uit het feit, dat zij de overige branchialia drie korte uitloopers 

 tegemoet zendt, volgt geenszins, dat nu ook het gedeelte tusschen 

 haar en het spiculum I als een uitlooper moet beschouwd worden. 

 Het branchiale I loopt door tot aan de mediaan en is ook nog 

 tijdens de metamorphose in den dikkeren voorrand van de hypo- 

 branchiaalplaat te herkennen, hetgeen ook G a u p p zelf opmerkt. 

 „Der Vorderrand der Branchialplatte wulstet sich ventralwarts 

 erheblich vor" (1893^, bl. 404). De bijzondere beteekenis hiervan 

 schijnt hem echter ontgaan te zijn, anders toch kon hij niet 

 zeggen: „Dieser Wulst geht in die Wurzel des Fortsatzes 

 über*, der das Branchiale I tragt", of: „Von diesen (Keratobran- 

 chialia) setzen das dritte und vierte direkt an der Hypobranchial- 

 platte an, das erste und zweite an zwei besonderen Fortsatzen, in 

 die sich die Platte verlangert" (1904, bl. 972). Bestond er homoeo- 

 continuiteit tusschen de ceratobranchialia en de hypobranchiaalplaat, 

 dan zou men daarin, ook zonder aan ongelijksoortige verbindingen 

 morphologisch veel gewicht te hechten, toch een bevestiging 



