i8i 



De beschuldiging, door Ridewood tegen Gaupp geuit — zeer 

 ten onrechte, geHjk deze zelf aangeeft (1904, bl. 987) — als zou 

 hij den processus postero-medialis beschouwen als uitgroeiend uit 

 de hypobranchiaalplaat, zal wel zijn oorzaak vinden in den naam : 

 processus, door Gaupp er aan gegeven. Let men echter op de 

 overdrachtelijke beteekenis van het woord, dan valt er tegen dezen 

 term niet het minste in te brengen. Voor de beteekenis en afleiding, 

 hem aanvankelijk door Ridewood (1896, bl. 1 12) toegeschreven, 

 doch later herroepen (1897'', bl. 587), verwijs ik naar Gaupp 

 (1904, bl. 1007). Hoewel het ontstaan in deze en in de volgende 

 onderzoekingen juist waargenomen is, komt toch de prioriteit van 

 een duidelijke beschrijving der vormingswijze, evenals van zoo 

 menig ander punt, aan Gaupp toe. Deze beschrijving ( 1 893^, bl. 42 1 ), 

 alsook de figuren zijn zoo sprekend, dat een minder dan middel- 

 matige aandacht bij het lezen nog voldoende is voor een volledig 

 begrip. Er bestond derhalve voor Ridewood niet de minste 

 reden „to describe with considerable hesitation the thyrohyals 

 (processus postero-mediales) as persistant parts of the hypobranchial 

 cartilage, left by the perforation of the plate" (1897^, bl. 586). 

 Hoe het mogelijk is, uit dezen zin bv. van Gaupp, waarnaar 

 Ridewood zelf verwijst : „Die Processus postero-mediales haben 

 nichts mit den wahrend des Larvenlebens functionirenden Bran- 

 chialia zu tun, sondern sind stehen gebliebene Reste des hin- 

 tersten Abschnittes der larvalen Branchialplatte*, die 

 dann ein selbstandiges Langenwachstum erreichen" (1893*', bl. 433), 

 iets anders te lezen, dan hetgeen Ridewood zelf vond, is mij een 

 raadsel. Van de vroegere onderzoekers schijnt alleen R a t h k e goed 

 gezien te hebben, daar hij de insnijding en het uitgroeien der 

 processus duidelijk beschrijft (1832, bl. 39). Wat Stöhr bedoelt 

 met : „Sie sind nichts Anderes als die ventralen Enden der vierten 

 Kiemenbogenknorpel, die zu starker Entwicklung gelangen" (1881, 

 bl. 84), is lastig te achterhalen. Verschillende redenen, o. a. zijn 

 goedkeuring, gehecht aan Parker's onderzoek omtrent dit punt 

 en het feit, dat hij geen spiculum IV heeft waargenomen, doen 

 mij vermoeden, dat hij geen juist inzicht heeft gehad in de ware 

 toedracht der zaak. In elk geval gaat het niet aan, ze eenvoudig 

 te beschouwen als „Reste der Kiemenbogen" (bl. 84, noot), zooals 

 ook thans nog in leerboeken der zoölogie geschiedt (zie bv. Cl a u s- 

 G r o b b e n, H e r t w i g), hetgeen tot een volslagen verkeerde opvatting 



