l82 



leiden moet. Reden voor hun ontstaan en krachtige ontwikkeling 

 — verbeening inbegrepen — zijn de niusculi hyoglossi, welke er 

 aan bevestigd worden. Zooals we reeds gezien hebben, kan er uit 

 de kraakbeenige ontwikkeling geen bewijs getrokken worden voor 

 hun homologie met de hypobranchialia II der Urodela. Slechts in 

 één geval heb ik een bewijs meenen te vinden bij een praeparaat 

 van Rana esculenta. Hier bevond zich achter den verdikten, van 

 het branchiale I af komstigen voorrand van de pas aangelegde hypo- 

 branchiaalplaat, een dun strookje, waarop weer een verdikking 

 volgde, die evenwijdig liep met den voorrand, doch niet zoo sterk 

 was als de voorste ; zij maakte den indruk van een hypobran- 

 chiale II. Nauwkeurig onderzoek leerde evenwel, dat het branchiale 

 II nog niet met de hypobranchiaalplaat verbonden was en der- 

 halve niet als oorzaak ervan in aanmerking kon komen. Brengt 

 een toekomstig onderzoek van jonge stadiën, van Alytes bv., ook 

 geen bewijzen, dan zal men wel genoodzaakt zijn, in den processus 

 niets anders te zien dan een uiterlijke gelijkenis met de cornua 

 branchialia II van andere Vertebrata, tenzij misschien toestanden 

 vóór de kraakbeenvorming tot de homologie mochten doen besluiten 

 of redenen, aan de phylogenie ontleend. 



Gaupp wil hen in grootte ook daardoor laten toenemen, „dass 

 die hintersten Abschnitte der Branchialplatten auseinander ge- 

 wichen sind" (1893^, bl. 422). Hiertoe besluit hij uit een verge- 

 lijking van twee opeenvolgende stadiën, waarvan het jongere korter 

 processus, doch langere hypobranchiaalplaat bezit dan het oudere. 

 Een dergelijke gevolgtrekking acht ik niet gewettigd, vooral niet, 

 wanneer een der twee individueele afwijkingen vertoont, zooals in 

 het onderhavige geval het oudste stadium, waarvan Gaupp zelf 

 zegt: „Das in Fig. 10 dargestellte Zungenbein" — het oudste — 

 „würde, wenn es zur völligen Ausbildung gelangt ware, sehr lange 

 Manubria ergeben haben" (iSqj*', bl. 431, noot). Ik heb onder al 

 mijn praeparaten geen enkel dergelijk beeld ontmoet. Uit metingen 

 bleek mij bovendien, dat in elk ouder stadium de afstand van 

 copula tot vrijen rand grooter geworden is. Verder heb ik bij niet 

 één resorptie van kraakbeencellen tusschen de processus kunnen 

 waarnemen : overal vond ik dezelfde kleine cellen terug, welke 

 reeds in het larveleven hier voorkwamen en welke zich in de 

 metamorphose blijkbaar vermenigvuldigden. 



Het voornaamste verschil tusschen Gaupp en mij bestaat hierin, 



