i83 



dat volgens hem de pars reuniens geheel verdwijnt en van de 

 copula II de grootste helft, maar vooral dat de manubria volkomen 

 nieuw gevormd worden door het paracopulaire kraakbeen. „Die Manu- 

 bria der Cornua principalia" (= Cornua hyalia) „werden noch erheblich 



langer dadurch, dass die frühere Copula fast ganz zerstört wird 



Gleichzeitig werden jedoch auch die Reste der Copula, die auf 

 meinem früheren Stadium noch zur Bildung der Manubria beitrugen, 

 zerstört, so dass letztere schliesslich ganz aus neuge- 

 bildetem Knorpel bestehen" * (1893'', bl. 431 ; zie ook 1904, 

 bl. 984). Het paracopulaire kraakbeen, dat ten slotte de manubria 

 vormt, vindt hij aanstonds bij het eerste optreden ervan over den 

 geheelen afstand tusschen den voorrand van de hypobranchiaalplaat 

 en den achterrand van het hyale aanwezig, zoodat het hem niet 

 duidelijk geworden is, van welk dezer twee de vorming uitgaat 

 (1893'', bl. 424). Het meest is hij geneigd, het te rekenen bij de 

 copula en terecht, zooals wij gezien hebben. De redenen, waarom 

 hij het later (1904, bl. 1004) ,,als zur Hyalbogenspange gehörige 

 Bildung" opvat, nl. de vorming der manubria, houden geen stand, 

 hetgeen we thans nader zullen aantoonen. Daar dat kraakbeen volgens 

 Ridewood bij Alytes het eerst optreedt aan den voorrand der 

 hypobranchiaalplaat, zonder bij zijn verderen groei de copula te be- 

 reiken, zal bij een hernieuwd onderzoek hierop bijzonder gelet 

 moeten worden. Slechts bij twee praeparaten, welke overeenstemmen 

 met het eerste metamorphose-stadium van Gaupp, vind ik langs 

 de copula een weefsel met eenzelfde uitbreiding, doch kraakbeen 

 is dit zeker niet ; bij geen van de andere reikt het veel verder 

 rostraalwaarts dan de copula. De doorsnede van G a u p p's 

 tweede stadium komt met deze bevinding tamelijk wel overeen : 

 het geheele manubrium bestaat nog uit oud kraakbeen, hemels- 

 breed van het jonge paracopulaire verschillend, zoodat het model, 

 waarin het manubrium over zijn geheele lengte tevens uit nieuw 

 kraakbeen opgebouwd is, mij voor een onoplosbare moeilijkheid 

 stelt. Ik geef toe, dat men uit één doorsnede niet kan oordeelen 

 over het geheele model, doch haar gelijkenis met mijn praeparaten 

 is zoo treffend, dat ik niet goed begrijpen kan, hoe met behulp van de 

 overige doorsneden een dergelijk model kan verkregen worden. In alle 

 stadiën bestaan de manubria in mijn praeparaten uit oud kraakbeen; 

 eerst na afloop der metamorphose wordt het verschil tusschen dit 

 en het jonge vereffend, doordat de oude cellen voortdurend door- 



