i84 



gaan met zich te deelen, de jonge met grooter te worden en zich 

 sterker te kleuren. Dat zij langer zouden worden doordat de copula 

 „fast ganz zerstört wird", kan ik onmogelijk toegeven ; het is zelfs 

 zeer lastig vast te stellen, dat er werkelijk insnijding plaats heeft. 

 In de afbeelding der zooeven genoemde doorsnede heeft „der 

 Zerstörungsprocess" de copula zelf nog bijna niet aangetast, zooals 

 Gaupp schijnt te meenen : „Die Manubria sind noch sehr kurz, 

 da der Zerstörungsprocess in der Copula noch nicht sehr weit 

 caudalwarts gedrungen ist" (1893^ bl. 437); het kraakbeen echter, 

 dat hier gereduceerd wordt, is niet van de copula, doch van de pars 

 reuniens, hetgeen voldoende blijkt uit het verschil in grootte der 

 cellen en waaraan een toto-praeparaat niet den minsten twijfel over- 

 laat. Alleen aan den rostralen groei van den processus antero-lateralis 

 derhalve moeten wij het toeschrijven, dat de voorrand der copula ten 

 slotte in eenzelfde transversaal vlak ligt als die van den processus. 

 Welke waarde wij er aan moeten hechten, wanneer onderzoekers 

 vóór Gaupp verklaren, dat de manubria geen nieuwvorming zijn, 

 is zonder meer duidelijk. Ditzelfde geldt ook voor Ridewood. 

 Minder derhalve wijl hij het verzekert, dan wel, omdat de over- 

 eenstemming met Rana zoo goed als zeker is, nemen we aan 

 voor soorten als Pipa americana en Pelodytes punctatus, welker 

 onderzoek hem dit resultaat opleverde, dat de manubria hun 

 ontstaan rechtstreeks danken aan de hyalia. En hiermee vervalt 

 de laatste moeilijkheid, welke bij Gaupp nog bestond tegen 

 de „morphologische Identitat" met het hypohyale van sommige 

 Urodela: „Die Art der Entstehung des Manubriums aus dem spat 

 auftretenden paracopularen Knorpelstreifen ist der Annahme einer 

 solchen Identitat allerdings nicht gunstig" (1904, bl. 1004), want 

 evenals bv. bij Salamandra maculosa of Siredon het hypohyale 

 bleef bestaan, om het hyale te verbinden met de copula, zoo blijft 

 hier het laterale gedeelte van de pars reuniens (= het mediale van 

 het hyale) het hyale verbinden met het corpus cartilaginis hyoideae. 

 Hierdoor wordt tevens de morphologische beteekenis der pars 

 reuniens als vergroeide hypohyalia bevestigd. 



In geen enkele der talrijke figuren, welke van het tongbeen der 

 Anura gegeven zijn, vind ik de processus anteriores cornu hyalis 

 tot een breede plaat uitgegroeid ; volgens de figuren van Ridewood 

 zijn de spangen, welke de ruimte vóór het midden van het corpus 

 bij Pipa als „hy oglossusforamen" omsluiten, blijkbaar gelijk 



