i85 



aan de manubria plus de processus anteriores. Hoe de corpora 

 cartilaginis hyoideae der verschillende Anura van elkaar afgeleid 

 en met elkaar in overeenstemming gebracht kunnen worden, is 

 door Gaupp voldoende aangetoond (1904, bl. 988 en vlg.). Alleen 

 hierop wil ik nog de aandacht vestigen, dat de door mij gegeven 

 beschrijving (bl. 170) van het ontstaan van den processus postero- 

 lateralis een in den grond volkomen overeenstemming bewijst met 

 dat van den processus bij Pelodytes en van de „ala" bij Xenopiis 

 en Pipa. In het bijzonder wat Pelodytes betreft, waar volgens 

 Ridewood „the processus postero-lateralis is the persistent 

 proximal portion of the fïrst ceratobranchial" (1897^, bl. 593), acht 

 ik de afwijking niet essentieel, al zou ook een nieuw onderzoek 

 deze bevinding in alle deelen als juist aantoonen. Een paar stadiën 

 tusschen die van zijn fig. 5 en 6 zouden echter wel eens een andere 

 uitkomst kunnen opleveren dan die van Ridewood. Vergelijkt 

 men zijn figuren van Pelodytes met elkaar, dan is het wel is waar 

 zoo goed als zeker, dat de processus ontstaat uit het ceratobranchiale I, 

 maar dan toch uit het gedeelte, dat mediaal van het spiculum gelegen 

 is, derhalve uit hetzelfde gedeelte als bij Rana, nl. uit de hypobran- 

 chiaalplaat. Om deze redenen acht ik den naam : processus antero- 

 lateralis voor den processus aan de voorzijde van het corpus 

 verkieslijk boven processus alaris ; want, al moge deze ook beter 

 den vorm doen kennen, het woordje „alaris" geeft aanleiding tot 

 het veronderstellen eener homologie met de ala van Xenopus en 

 Pipa, welke in werkelijkheid niet bestaat. Tegen de wijze van 

 ontstaan van den processus postero-lateralis, zooals zij door Dugès 

 beschreven is (1834, bl. 99) valt, geloof ik, weinig te zeggen, te 

 meer wanneer we in het oog houden, dat hij niet Rana, doch 

 Pelobates ftisctis (= Bombinator ftisciis) beschrijft. 



Dat we de openingen in den processus antero-lateralis van Rana als 

 overeenkomstig te beschouwen hebben met het foramen laterale van 

 Pelodytes punctatus — ook door Dugès reeds waargenomen — 

 en Pelobates fuscus^ lijdt geen twijfel, al komt dit dan ook — 

 altijd volgens Ridewood — geheel anders tot stand. 



Alytes. 



Van de stadiën, welke mij ter beschikking stonden, was het jongste 

 25 mM. lang — de staart van 14 mM. meegerekend; de achter- 

 pooten waren pas als een klein rond bolletje zichtbaar — het 



