i87 



lengte van deze ventrale uitpuiling is de doorsnede wederom wig- 

 vormig, doch nu met den scherpen hoek naar beneden gekeerd ; 

 hierna neemt zij den vorm aan van een halve ellips met den 

 convexen rand beneden en behoudt dien op haar verderen loop. 

 Links en rechts is haar zij rand dorsaal met de helften der hypo- 

 branchiaalplaat verbonden door cellen van hetzelfde karakter als 

 die der pars reuniens, doch van nog iets geringer grootte; maar 

 ook deze doen zich als echte kraakbeencellen kennen, in toto- 

 praeparaten niet minder duidelijk dan in doorsneden. Ook bij 

 Alytes is deze verbinding dus homoeocontinueel. De ceratobranchialia 

 zijn platter en breeder dan bij Rana^ vooral het ceratobranchiale IV 

 en het distale gedeelte van III. De naar elkaar toegekeerde randen 

 van II en III zijn ook hier van korte uitwassen voorzien ; een 

 enkele maal, o. a. bij een larve van 65 mM., onmiddellijk vóór 

 en bij een van 70 mM. in het begin van de metamorphose, vond 

 ik er een paar, doch zeer zwakke, aan den buitenrand van II. 

 Bij Alytes schijnen derhalve bij een volkomen ontwikkeld hyobran- 

 chiaalskelet beide randen uitwassen te dragen, al zijn ze dan ook 

 aan beide niet even groot. Bij deze exemplaren was ook de 

 binnenrand van IV min of meer gekarteld. Het ceratobranchiale I 

 draagt er aan beide kanten, aan den binnenrand korte en gelijk aan 

 die tusschen II en III, lange aan den dorsalen buitenrand. Dat er 

 zich ook ontwikkeld hebben aan de commissurae terminales, spreekt 

 haast van zelf. 



Spicula komen alleen voor aan de ceratobranchialia II, III en IV 

 (fïg. 26). Het vierde is bijna over zijn geheele lengte kraakbeenig ver- 

 groeid met het ceratobranchiale IV, alleen een kort caudaal gedeelte 

 is vrij. De ceratobranchialia II en III steken tamelijk hoog boven de 

 hypobranchiaalplaat uit, terwijl hun binnenrand zich medio-caudaal- 

 waarts voortzet in het spiculum. Ook zou men al wat boven de 

 hypobranchiaalplaat gelegen is, bij het spiculum kunnen rekenen, dat 

 dan met zeer breede basis aan het ceratobranchiale zou ontspringen. 

 Welke opvatting de juiste is, zal wel op te maken zijn uit de 

 vroegste ontwikkeling; voor de laatste pleiten zeker de bevindingen 

 bij Raiia en andere Anura. Spiculum II is veel zwakker dan IIT, 

 zoodat het, wegens het onderliggend zwaar gekleurde ceratobran- 

 chiale, moeite kost om het in een toto-praeparaat te vinden ; doch 

 in sagittale doorsneden ontdekt men het zeer gemakkelijk. Het 

 strekt zich ook minder ver caudaalwaarts uit in het voorste 



