190 



een breedere musculus h-br. brevis. De eerste ontspringt het meest 

 lateraal aan het ceratohyale en hecht zich vast aan den arcus inter- 

 branchialis, terwijl de tweede mediaal van den eerste ontspringt, over 

 hem heen loopt en zich vasthecht aan het ceratobranchiale I. Bij Alytes 

 is er slechts één spier en, wijl zij zich vasthecht aan den processus 

 interbranchialis, is zij de overeenkomstige van den musculus h-br. 

 longus. Hierdoor wordt het voor deze spier moeilijker haar taak te 

 vervullen, welke volgens Sch ui ze (1892, bl. 25) deze is : de kieuw- 

 spleten door den tweeden en derden kieuwboog te sluiten, „sowie über- 

 haupt den hinteren Teil des Kiemenkorbes gegen den ersten Kiemen- 

 bogen zu drangen". Hoe door deze werking ook de spleten tusschen 

 de ceratobranchialia II en III en tusschen III en IV gesloten worden, 

 is mij niet volkomen duidelijk; bij Alytes gaat door een samen- 

 trekking dezer spier, indien dit al gebeurt, toch zeker alleen de 

 eerste spleet dicht. Zou misschien tot een dergelijke functie de 

 musculus infrabranchialis niet beter in staat zijn? Door een ver- 

 korting van deze moeten noodzakelijkerwijze alle drie spleten zich 

 sluiten, althans in het voorste gedeelte der kieuwschaal. 



De musculi marginales hechten zich voor aan de ceratobranchialia 

 vast : de eerste aan het dwarsstuk van het ceratobranchiale I, de 

 tweede mediaal van en onder den processus interbranchialis van 

 het ceratobranchiale II, de derde eindelijk mediaal naast dien van 

 het ceratobranchiale III. 



En hiermee heb ik voldoende bewezen, hetgeen ik in de Inleiding 

 gezegd heb (bl. 8 en 9) over de bruikbaarheid der gebezigde methode 

 voor het onderzoek der spieren. 



Het verst gemetamorphoseerde stadium is het in fig. 28 afgebeelde. 

 Nog vóór dat er iets van beginnende metamorphose te bespeuren 

 valt, is evenals bij Rana aan de hypobranchiaalplaat door het 

 verschil in kleur te zien, welk gedeelte blijven, welk geresorbeerd 

 zal worden. Ook hier beginnen de commissurae terminales en de 

 spicula het eerst te verdwijnen en tegelijkertijd zien we ook een 

 verandering optreden in de copula I. De copula II, die zich onmid- 

 dellijk vóór de metamorphose nog uitstrekte tot aan den voorrand 

 der pars reuniens, is thans reeds over V3 ongeveer van de lengte 

 van deze teruggeweken. Het te resorbeeren middenstuk van de 

 hypobranchiaalplaat is nog bleeker geworden ; de homoeocontinueele 

 verbinding tusschen de toekomstige processus postero-mediales en 



