191 



de copula begint over te gaan in een homocontinueele, zoodat in 

 het stadium van fig. 28 ternauwernood nog een herinnering aan 

 den vroegeren toestand bewaard is. De insnijding zet zich voort 

 tot aan de copula en terwijl ook het voorste gedeelte een innige 

 vereeniging met deze aangaat, wordt het laterale nog verder ge- 

 reduceerd. Aan de hyalia is de omvorming tot cornua hyalia in 

 vollen gang, vooral aan den caudalen rand. De resorptie aan de 

 pars reuniens is vooraan en daar, waar eens de copula II zich 

 bevond, reeds ver gevorderd, doch de hyalia zijn door haar nog 

 stevig met de copula verbonden (fig. 28). De copula I is reeds 

 verdwenen. Van de ceratobranchialia is in dit stadium de vorm 

 nog in hoofdzaak behouden ; maar evenals bij Rana ziet het weefsel 

 er glasachtig uit ; alleen rostraal zijn nog kleine strookjes van 

 kraakbeen over. 



LITTERATUUR-OVERZICHT. 



Wat de pars reuniens betreft, zien we in de verhouding tusschen 

 haar en de copula II de bij Rana geuite meening bevestigd, dat 

 zij beschouwd moet worden als een onderdeel der hyalia, homoloog 

 met de hypohyalia der Urodela. Ook haar gedrag tijdens de 

 metamorphose schijnt hiervoor te pleiten evenals bij Rana. Ver- 

 moedelijk zullen we in de eerste vorming nog sprekender bewijzen 

 vinden. Tot nu toe zijn zeer jonge stadiën alleen onderzocht door 

 K a 1 1 i u s, die van een larve van 1 1 mM. een model afbeeldt, 

 door Martens gereconstrueerd. Hieruit echter valt voor de pars 

 reuniens niets bijzonders op te maken. De afwijkingen tusschen 

 dit hyobranchiaalskelet en dat van mijn jongste larven zijn nogal 

 belangrijk. Zoo bv. worden de helften der hypobranchiaalplaat niet 

 over de geheele lengte gescheiden door de copula II, waarmede zij 

 homocontinueel verbonden lijken. De ceratobranchialia zijn alle vier 

 stevig en, naar het schijnt, eveneens homocontinueel met haar 

 verbonden. Het is natuurlijk mogelijk, dat deze toestand in derge- 

 lijke vroege stadiën werkelijk voorhanden is en splitsing evenals 

 bij de Urodela eerst later tot stand komt; toch komt het mij 

 zeer onwaarschijnlijk voor, daar ik tot mijn spijt aan het onderzoek 

 van Kallius, voor zoover dit het kraakbeenig hyobranchiaalskelet 

 betreft, geen sfroot vertrouwen schenken kan. Want ook in oudere 

 stadiën heeft hij naar allen schijn eenzelfden toestand ontmoet, 

 daar het diepgaand verschil tusschen Alytes en Rana hem in het 



