193 



bevrijd had en welker achterpooten 33 mM. lang waren. De kleinste, 

 bij welke de metamorphose begonnen was, had toch nog achter- 

 pooten van 19 mM, lengte, eenzelfde stadium als dat, waarin zij 

 volgens Ridewood juist een aanvang genomen heeft. 



Dat ik er na dit alles geen groot gewicht aan hecht, dat Kallius 

 de eerste copula gepaard vindt, is duidelijk. In een toto-praeparaat 

 — larve van 30 mM., staart 15 mM., achterpooten 1,5 mM. — 

 vind ik iets dergelijks; hierin: „sind hinten zwei kleine stumpfe 

 Zipfel bemerkbar" (bl. 595), juist zooals in fig. 13 van Kallius 

 afgebeeld is, doch iets zwakker; ik zal mij echter wel wachten, 

 hieruit tot een „deutlich paarige hintere Halfte" te besluiten ; 

 vermoedelijk toch is het een contractieverschijnsel, hetgeen ook de 

 vorm in deze zelfde fig. 13 laat veronderstellen, Ook volgens R i d e- 

 w o o d is deze altijd meer breed dan lang. Zij is alleen paarig 

 caudaal, dat gedeelte dus, dat het meest tusschen de hyalia be- 

 klemd raakt. Door die samendrukking wordt heel gemakkelijk 

 verklaard, hoe de copula op dit punt, waar de hyalia zeer nauw 

 tegen haar aansluiten (zie Kallius' tekstfiguur 19), „aus zwei 

 Knorpelgrundsubstanz enthaltenden Kernen besteht, die durch vor- 

 knorpeliges Gewebe in der Medianebene zusammenhangen (bl. 592, 

 verklaring der tekstfiguur). Ik twijfel niet in het minst, dat dit 

 „vorknorpeliges Gewebe" gelijkt op dat der pars reuniens, 

 door de samenpersing in dien toestand gebracht. Trouwens Kallius 

 zelf heeft ze niet overal paarig aangetroffen en, vreemd genoeg, 

 wordt ze als zoodanig het eerst beschreven bij het stadium VI — 

 ouder dan mijn eerste. Bij de jongere schijnt ze dus enkelvoudig 

 te zijn en toch zou juist bij deze de gepaarde aanleg moeten 

 voorkomen. In het afgebeelde model van Martens is er zelfs 

 geen aanduiding van te ontdekken. 



Ik wil volstrekt niet ontkennen, dat zij paarig aangelegd wordt, 

 maar dan moeten we daarvoor andere bewijzen hebben dan die 

 van Kallius. 



Voor het homologizeeren der processus postero-mediales met de 

 cornua branchialia II zijn de toestanden, zoowel vóór als tijdens 

 de metamorphose, niet bepaald gunstig te noemen : zooals we bl. 182 

 reeds opmerkten, jonge stadiën zullen te beslissen hebben. Wellicht 

 vinden we dan ook de oplossing, waarom bij Alytes de copula II 

 zoo ver caudaalwaarts tusschen de helften der hypo-branchiaal- 

 plaat doorloopt: het lijkt mij niet onmogelijk, dat deze laatste zich 



13 



