195 



Wegens gebrek aan oudere stadiën heb ik echter geen zekerheid. 

 Daar nu volgens Ridewood reeds in een jonger stadium de hyalia 

 in de mediaan vereenigd zijn en dit later nog sterker wordt, lijdt 

 het geen twijfel, of deze verbindende strook is de veranderde pars 

 reuniens zelf. Hoe het komt, dat deze verbinding eerst alleen 

 ventraal zichtbaar zou zijn, lijkt mij onverklaarbaar, tenzij we 

 aannemen, dat zijn larven een zeer sterke contractie ondergaan 

 hadden. Deze veronderstelling is geenszins ongewettigd, want : 

 „there is" — aldus Ridewood — „in Alytes no triangular space 

 on either side of the posterior copula such as occurs in Pelodytes, 

 Pelobates and a great number of other genera" (1898, bl. 6). Om 

 overtuigd te worden, dat deze afwezigheid enkel het gevolg is van 

 samentrekking, behoeft men slechts mijn figuren 26 en 27 met 

 elkaar te vergelijken. Op het in elkaar geschoven hyobranchiaal- 

 skelet van fig. 26 is het volgende ook van toepassing : „The antero- 

 lateral edges" (van de copula II) „abut on the ceratohyals, the 

 lateral edges on the hypobranchial plates". Deze laatste liggen wel 

 iets hooger dan de copula, doch schuiven er niet overheen. De 

 aard van de verbinding ermede wordt niet bijzonder vermeld; uit 

 de figuren blijkt echter genoegzaam, dat zij bestaan moet uit 

 „fibrous tissue". 



Ten slotte nog een woord over de reductie der ceratobranchialia. 

 In fig. 28 is hun kraakbeen reeds bijna geheel verdwenen; in een 

 ongeveer even oud stadium van Ridewood is nog zoo goed als 

 alles kraakbeen. Dit wordt langzamerhand wel minder, doch van 

 de drie eerste blijven in stadium 5, waar de staart niet langer 

 meer is dan i mM., toch nog kraakbeenige resten over, veel 

 grooter en dikker dan in mijn stadium van fig. 28. Als hier het 

 glasachtig weefsel niet voor echt kraakbeen is aangezien, dan is 

 het alleszins: „surprising that any branchial arches should be found 

 at all, seeing how near to the completion of their metamorphosis 

 larvae with tail reduced to a mere knob, must be" (1898, bl. 10). 



Steunend op fig. 28 meen ik gerust te mogen besluiten — volgens 

 de figuren van Ridewood is dit zeker — tot een gelijke vormings- 

 wijze van den processus postero-lateralis als bij Rana en daarmede 

 vervalt, voor een groot gedeelte althans, deze conclusie van 

 Ridewood: „The postero-lateral process of the adult hyoid 

 cannot be identified with the base of the first ceratobranchial as 

 it can in Pelodytes^ but both the antero-lateral and postero-lateral 



