202 



WERVELLICHAAM. 



Ter zelfder tijd dat de bogen zich boven het ruggemerg in de 

 middellijn vereenigen, treden er in het weefsel om de chorda, 

 halverwege den afstand tusschen de basis van twee bogen, eigen- 

 aardige veranderingen op. Hierdoor wordt een kleincellige band, de 

 afscheiding tusschen twee wervellichamen, gevormd, welke van nu 

 af meer en meer den zandloopervorm aannemen. Vóór en achter 

 den ring ontstaat om de chorda een laagje kraakbeen, aanvankelijk 

 ter dikte van één cel, dat zich uitbreidt tot dicht bij de inplanting 

 der bogen {fig. 29 en 30). De cellen van den ring veranderen later 

 ook in kraakbeen, maar dit onderscheidt zich toch steeds van het 

 vóór en achter hem gelegene ; zijn cellen zijn kleiner en smaller, 

 als het ware platgedrukt, niet zoo donker gekleurd, maar overigens 

 komen zij geheel overeen met die van het kraakbeen, dat wij 

 vroeger bespraken bij het hyobranchiaalskelet en dat ook tusschen 

 de phalanges der extremiteiten voorkomt. 



Ook tusschen het kraakbeen vóór en dat achter den ring treedt 

 verschil op : het laatste wordt veel rijker aan intercellulaire stof 

 en daardoor blauwer gekleurd. Beide nemen langs den geheelen 

 omtrek in dikte toe, doch het laatste groeit tevens naar voren, 

 zoodat dit bol, het voorste hol wordt. De ring groeit mee en blijft 

 dus de twee scheiden. Na de metamorphose verdwijnt hij en zoo 

 komt van zelf de opisthocoele wervel tot stand. Door dien dikte- 

 groei wordt op de grens van twee wervels de chorda aan alle 

 zijden saamgedrukt, met het gevolg dat daar, waar het wervellichaam 

 breed is — aan de uiteinden — de chorda smal is en omgekeerd. 

 Bij mijn oudste larven van Necturus zijn de grenzen der wervels 

 aan het ringweefsel herkenbaar, kraakbeen is er nog niet. Bij de 

 oudere larven van Siredon heeft de chorda intervertebraal een 

 grootere middellijn dan vertebraal. Reeds Gegenbauer bespreekt 

 dit: „Er (der Intervertebralknorpel) bildet gar keine oder nur ganz 

 schwache Einschnürung der Chorda. . . . So entspricht er dem der 

 Salamandrinen in einem früheren Stadium" (1862'', bl. 192). Vgl. 

 ook fig. 283 van Schauinsland, waar dit afgebeeld is; zie ook 

 fig. 282, waarin de drie soorten intervertebraal kraakbeen duidelijk 

 aangegeven zijn, het ringkraakbeen echter met te veel intercellulaire 

 stof. Van welke Molge deze doorsnede is, wordt niet vermeld; het 

 verwondert mij echter wel, zoo zij van Molge vulgaris mocht zijn, 



