203 



het kraakbeen reeds bij een larve van i6 mM. in het midden van 

 den romp zoo sterk ontwikkeld te zien. 



Niet geheel juist ook lijkt mij de beschrijving van de gewrichts- 

 vorming tusschen twee wervels : „Der Knorpelring zwischen zwei 

 Wirbeln zerfallt ... in zwei ungleiche Teile. Der grössere schliesst 

 sich dem kranialen Ende des hinteren Wirbels, der kleinere dem 

 kaudalen des vorderen an. Aus dem ersteren entwickelt sich ein 

 Gelenkkopf, aus dem anderen eine Gelen kpfanne" (bl. 495). 

 Dit laatste gebeurt immers tegelijk met de ontwikkeling van het 

 intervertebrale kraakbeen. Schauinsland schijnt de beteekenis 

 der drie soorten niet voldoende te onderscheiden. 



Behalve om de chorda ontstaat ook nog kraakbeen erin en wel, 

 onafhankelijk van het eerste, tegenover de basis der bogen, in het 

 midden derhalve van den wervel. Het begint bovenaan en breidt 

 zich dan aan den binnenkant van de scheede langs den omtrek uit ; 

 doch ook hier het sterkst aan weerszijde, zoodat de chorda, op 

 dezelfde wijze als bij het tuberculum interglenoidale, in het midden 

 het langst gespaard blijft. 



In het laatste gedeelte van den staart verandert de chorda in 

 een kraakbeenstaaf met duidelijke segmentatie. Het kraakbeen der 

 segmenten bestaat uit donkerder gekleurde en grootere cellen dan 

 dat van de grenzen ; dit is zwak gekleurd — weinig intercellulaire 

 stof — en komt overeen met dat van den ring tusschen de wervel- 

 lichamen. Aan een paar segmenten zijn nog rudimentaire haemaal- 

 bogen voorhanden. Hoewel minder scherp zijn toch ook achteraan nog 

 segmenten te onderscheiden, nl. aan de grootere cellen, die vooraf- 

 gegaan en gevolgd worden door andere, die wel kleiner zijn, doch niet 

 verschillen in kleur, een verschijnsel dat ook en krachtiger dan 

 elders, in de extremiteiten optreedt, nl. in de staafvormige kraak- 

 beenstukken (phalanges, enz.). 



Van al het kraakbeen in en om de chorda blijft in het volwassen 

 dier niets over dan een knotsvormig stuk aan den gewrichtskop, 

 donkerder gekleurd en breeder dan het langere, afgeknot kegelvormige 

 van de gewrichtskom. Beide zijn van elkaar gescheiden door een niet 

 blauw gekleurd, kleincellig weefsel, hetgeen ik bij alle volwassen dieren 

 van Molge, zoowel vulgaris als cristata vind. Doorsneden zouden 

 hebben moeten uitmaken, wat dit beteekent, alsook waar de grens 

 valt tusschen twee wervels, welke ik niet met de gewenschte 

 scherpte kan waarnemen, althans niet in het midden van den wervel. 



