211 



zijn echter elk afzonderlijk nog goed herkenbaar. De opstijgende 

 gedeelten van den tienden boog vereenigen zich later nog boven 

 het ruggemerg, die van den elfden niet meer en aan den twaalfden 

 ontbreken ze zelfs. Een caudale uitlooper, in ventrale richting boven 

 van den tienden boog uitgaande, vergroeit met een rostro-dorsalen 

 van den elfden, zoodat een opening gevormd wordt (fig. ^6), 

 waartegen het ganglion gelegen is. Wijl deze uitloopers zich der- 

 halve op dezelfde wijze verhouden ten opzichte van uittredende 

 zenuw en ganglion als de processus articulares, zijn ze met deze 

 blijkbaar homoloog. 



De pars hypochordalis verlengt zich zoowel rostraal als cau- 

 daal, maar valt nooit met meer dan drie spiersegmenten samen. 

 Hoe Schwegmann er zes kon vinden (bl. 655), is mij niet 

 duidelijk. Uit de kraakbeenige ontwikkeling kan men derhalve 

 slechts besluiten, dat niet meer dan drie wervels aan zijn vorming 

 deelnemen. Wil men aannemen, dat dit aantal grooter is, dan 

 moet men daarvoor deugdelijker bewijzen hebben dan die, op 

 grond waarvan Gadow bij Bombinator tot twaalf besluit : „Den- 

 noch kann man mit Bestim mtheit sagen, dass eine ganze Reihe 

 ursprünglicher Segmenten zu seiner Bildung beigetragen haben (bei 

 Bombinator wahrscheinlich zwölf mit Einschluss der beiden vor- 

 deren Wirbel, Gadow" — aldus Schauinsland (1905, bl. 505). 



De geheele bewijsvoering van Gadow steunt op een figuur van 

 Goette (1875). Zoo toch lezen we: „The 14*'' nerve-exit 

 lies in the level of the anus*. For some time the coccygeum 

 extends still further back and shows (cf. Goette, fig. 343) about 

 nine irregular transverse constrictions. The same stage shows in 

 all about twenty-two myomeres, about eight of which correspond 

 with the postanal portion of the coccygeum. It seems, therefore, 

 probable that the whole coccygeum contains the cartilage of about 

 twelve skleromeres" {1896, bl. 18), Jammer voor deze redeneering 

 van Gadow, dat „the nine transverse constrictions" zich niet 

 bevinden in de pars hypochordalis van den urostyl, maar in de 

 chorda, waarvan nog een gedeelte achter den urostyl zelf afgebeeld 

 is, zooals in de verklarende fig. 343 (pi. XXII) van Goette zeer 

 duidelijk aangegeven is door „oc: Steissbein; w: atrophische Wirbel- 

 saite des Schwanzes" en uit den tekst niet minder duidelijk blijkt: 

 „Dieses einfache Ende der Wirbelsaule" (i. e. de pars hypochordalis 

 van den urostyl) „ist anfangs sehr kurz, da es dicht hinter 



