213 



(G a d o w) — „ von ihm aus erheben sich. . . die Bogen" (S c h a u i n s- 

 land) — wordt in geen enkel stadium gevonden. 



Een „unpaares ventrales Knorpelband, das sich der 

 ganzen Lange der Wirbelsaule entlang erstreckt" (Schauins- 

 land), komt bij Ratta evenmin voor en deze schijnt ook uitge- 

 zonderd te worden, want dit hypochordale kraakbeen wordt bij 

 andere Anura dan Xenopus „in der Rumpfregion ganzlich unterdrückt 

 und durch Bandmasse ersetzt" (bl. 504), maar Gadow verklaart 

 uitdrukkelijk, dat „the account given above is typical of the deve- 

 lopment of the axial skeleton of the trunk of Rana and Bufo 

 (bl. 16). (Wat hij in 1901 hierover zegt, is slechts een herhaling 

 van deze beschrijving). Ook volgens Schwegmann ligt „unterhalb 

 der Chordaein dunner, kontinuierlicherKnorpeIstreifen"(i884,bl.647). 

 Gegenbauer spreekt in zijn beide verhandelingen over de wervel- 

 kolom van Rana van een „Knorpelrohr", dat de chorda omsluit 

 en waarvan de bogen uitgaan (bv. 1862^, bl. 183). Het is echter 

 niet duidelijk, of hier een ononderbroken buis bedoeld wordt dan 

 wel een, die uit ringen bestaat, door de bases der bogen met elkaar 

 verbonden. Ook in de afgebeelde dwarsdoorsneden zien wij de 

 chorda niet door een dun laagje kraakbeen omhuld. Lezen we van 

 het „Vorhandensein einer seitlichen, die sammtHchen Bogen unter 

 einander verbindenden Knorpelmasse, die als ganz dunne Schicht 

 auch oben und unten an der Chorda nachweisbar ist" (1862'', bl. 24), 

 dan kan dit ook nog wel verstaan worden van het intervertebrale 

 kraakbeen, maar het is toch waarschijnlijk, dat we hier een voor- 

 beeld voor ons hebben van een feit, niet den eersten keer voor- 

 komend in de Zoölogie, dat nl. een bevinding, reeds vóór jaren 

 gedaan, later opnieuw ontdekt moet worden. Immers als de bogen 

 dorsaal boven het ruggemerg vereenigd zijn, worden elke twee 

 tegenoverstaande ook onder en boven de chorda door een dun 

 laagje kraakbeen, uitgaande van de basis zelf, met elkaar vereenigd 

 (fig. 34). Ook dit ontwikkelt zich van voor naar achter en van 

 daar is de chorda nog maar tusschen de eerste zeven bogen door 

 kraakbeen omsloten. Later verdwijnt het weer (fig. 37), maar is 

 toch nog aanwezig als het intervertebraal kraakbeen flink ont- 

 wikkeld is (fig. 35, ^^6 en 38) en dan kunnen we werkelijk spreken 

 van een „Knorpelrohr", dat de chorda over haar geheele lengte 

 omsluit en waarop de bogen in metamere volgorde bevestigd zijn. 

 Het is derhalve niet „mit Beschrankung richtig, wenn von Dugès 



