214 



u. A. vön einer vollstandigen Knorpelumlagerung der Chorda be- 

 richtet wird" (Schauinsland, 1905, bl. 501), Het kraakbeen, 

 dat tusschen twee overstaande bogen onder de chorda gevormd 

 wordt, zijn vermoedelijk de „unpaare Kno rpelh erde" in de 

 bindweefselstreng, welke tot de hypochordale lijst ineenvloeien. 

 Die streng is ook in mijn praeparaten zichtbaar, bevat caudaal 

 de pars hypochordalis urostyli en zet zich rostraalwaarts voort 

 (fig. 36, gestippelde lijn). Ander kraakbeen dan juist van den 

 urostyl vind ik er nergens in. Onderzoekers als S c h w e g m a n n 

 hebben haar weefsel blijkbaar voor kraakbeen aangezien, ofschoon 

 deze, ondanks de verzekering, dat het zich voortzet in den urostyl, 

 toch in twee figuren een onderbreking door ander weefsel afbeeldt. 



De ontwikkeling van het intervertebraal kraakbeen gaat uit van 

 de naar elkaar toegekeerde vrije einden der bases van twee opeen- 

 volgende bogen; lateraal groeit het sneller dan onder en boven, 

 zoodat de chorda zijdelings saamgedrukt wordt (fig. 35—40) en 

 hoe langer hoe meer tot den vorm van een plat verticaal bandje 

 nadert. Door dit intervertebrale kraakbeen wordt de wervel ver- 

 groot en daarin treedt eindelijk de splitsing op, die den procoelen 

 wervel tot stand brengt. Doch vóór dat dit gebeurt, wordt het 

 gedifferentieerd in tweederlei soort kraakbeen : het eene met ge- 

 wone cellen en veel intercellulaire stof — vandaar zeer donker 

 gekleurd, later door het resorptieproces zoo aangetast, dat het 

 rostraal rond ingesneden wordt (fig. 39 en 40) ; in de bases der 

 boeren is dan reeds alle kraakbeen verdwenen — het andere met 

 platgedrukte cellen en weinig intercellulaire stof — dus bleek 

 gekleurd. Dit laatste vormt de bekleeding van het gewricht, nadat 

 de scheiding het grootste gedeelte gevoegd heeft bij den gewrichts- 

 kop, slechts een dun laagje voor de gewrichtskom overlatend (fig. 40). 



De achtste wervel wordt amphicoel, zooals reeds vóór de door- 

 voering der splitsing aan het kraakbeen zichtbaar is (fig. 39), 

 terwijl de negende rostraal een enkelen ronden, caudaal een 

 dubbelen ovalen gewrichtskop draagt, zooals fig. 39 duidelijk aan- 

 toont. Moeilijk te begrijpen is dit laatste niet, als men de wordings- 

 geschiedenis nagaat. Zooals we vroeger reeds gezien hebben, wordt 

 de pars hypochordalis urostyli langer niet alleen caudaal, maar 

 ook rostraal. Aanvankelijk gelegen achter den tienden boog, 

 groeit zij van lieverlede door tot onder den negenden wervel 

 (fig. 34 — 37) en als het ileum gedragen wordt door den achtsten 



