13 
i sjeveroamerikanskim vrstama), Thuja i Callitris (sada u Algeriji i 
Španiji), a u Norveškoj dapače paome od tipa Chamaerops, Phoenix 
(sada u Mediterranu), Sabal (sada u sjevernoj Americi) i Trachy- 
carpus (sada u Japanu) za eocena dolažahu, dok u kasnijem terci- 
jaru bijahu već do Švicarske potisnute. Južnjački karakter tadanje 
flore toga visokog nordijskog područja pokazuje se tek pravo, ako 
razmislimo, da su tada od Grčnlanda do srednje Evrope i dalje 
spram juga i istoka genus Ulmaceja Zelkovia te genera Lirioden- 
dron, Cinnamomum, Sassafras i Ailanthus bili rašireni. 
U srednjoj Evropi živjeli su mnogobrojni hrastovi i javori, a 
i neke vrste Iuglans, koje su djelomično srodne sa sadašnjim istočno- 
azijskim i amerikanskim, jedna Koelreuteria (sada samo u istočnoj 
Aziji), jedna Fothergilla (sada samo u sjevernoj Americi), jedna 
Clethra, kojoj srodnici sada uspijevaju u Americi, istočnoj Aziji i 
Madejri. Salices pokazuju srodstvo k onima, koje sada Afriku i 
obližnje otoke nastanjuju. 
Naših sadašnjih srednjoevropskih hrastova, naših mnogobroj- 
nih subarktijskih vrba, kao što sada u Evropi i Sibiriji tako daleko 
raširene smreke, još tu nema. 
U tercijaru južne Evrope nađeni su mnogi tipovi, koji su 
sada ograničeni na sjevernu Afriku, Kanarske otoke i Aziju. 
Sve to pokazuje, da je veliku suglasnost, što ju sjeveroameri- 
kanska, napose istočnoamerikanska flora drvlja u svom opcenom 
karakteru pokazuje s florom ekstratropske istočne Azije, pokazivala 
u tercijaru i flora Evrope te Grčnlanda. 
Prema tome opstojao je u tercijaru široki šumski pojas na- 
okolo sjeverne hemisfere, dakle u srednjoj Evropi, ekstratropskoj 
Aziji i sjevernoj Americi. 
Ako mi i poznajemo samo relikte drveća, to su ipak bez sum- 
nje i tada postojali grmovi i zeleni. Sadašnje rasprostranjenje Sy- 
ringae, kojoj nam fosilni ostanci nijesu poznati, Forsythiae (sada 
u istočnoj Aziji i Albaniji), vrste Rhododendron ponticum (sada u 
Portugalu i Kolhijskoj kotlini, fosilan na Komskom —, Iseo-jezeru 
i kod Innsbrucka), može se pouzdano svesti na endemizam kon- 
serviranjem, dakle se može uzeti, da su ove biljke imale u tercijaru 
mnogo veće rasprostranjenje. 
Isto vrijedi za Gesneraceae (Ramondia, incl. Jankaea i Ha- 
berlea), koje sada izim na Pirenejima dolaze jo$ samo na Balkanu, 
te za vrste Dioscorea, koje su Pirenejima i Kavkazu zajednicke. 
