— 118 — 
ten zij het spoedig gegeten worde, vervolgens in verrotting 
over. Deze bijzonderheid, zegt Endlicher, is door vele en geloof- 
waardige getuigen bevestigd. De bladeren, welke de Negers in 
Zutd Amerika in stede van zeep tot het wasschen van lin= 
nen bezigen, geeft men op Java dikwijls aan paarden, welke 
ze gaarne eten en daardoor voor verstoppingen zouden bewaard 
worden; met de pit van kokosnoten te zamen uitgeperst wordt de 
olie dezer laatste groenachtig en sterk gemaakt. De mannelijke 
bloemen weekt men in heet water, droogt deze daarna in de zon, 
legt ze in azijn in en worden zoodoende als toespijze (atjar) ge- 
nuttigd. De vruchten nog onrijp zijnde worden gekookt als groente, 
of wel gekonfijt en als zuur ingelegd gegeten. Rijp zijnde zijn 
zij zoet, eenigzins geurig, bezitten eenen eigenaardigen smaak, 
worden door velen gaarne raauw genuttigd en bezitten verkoelen- 
de, zacht laxeerende eigenschappen. De zaden hebben eenen 
eigenaardigen scherpen naar sterkers gelijkenden smaak en zijn 
wormdoodend. 
CUCURBITACEAE Jss. 
361. Bor. Nu. — Brijonopsis scabrella Bl. 
INL, BEN. — Aroij bobontangan S. 
GR. Pr. — Oost Indie, Westelijk Java, 
GrBR. — De kleine, ronde, roode vruchtjes worden raauw bij 
de rijst gegeten en gelijken in smaak zeer op komkommers (Hass- 
karl). 
362. Bor. Na. — Citrullus edulis Speh, (3 Jacé Ser. 
INL. BEN. — Batteka M; Semangka J, Bali & Mak; Sikoä Ch. 
GR. PL. — Afrika, Oost en West Indie, Japan, op Java veelal 
in tuinen. 
GEBR. — De vruchten, welke een fraai rood, zoetzuurachtig, 
eenigzins aromatisch en zeer sappig vleesch bezitten, zijn zeer 
verkoelend en worden vooral door de inlanders en ook door vele 
Furopeanen met graagte gegeten, doch zijn vooral voor de laatste 
nadeelig, daar zij dikwijls tot windzucht, diarrhoea en cholera 
reeds aanleiding gegeven hebben; den gezonden inlander hinderen 
zij minder, daar deze gewoonlijk eenen overmaat van spe- 
ke) 
