— 164 — 
kunnen bij wijze van borden dienstig zijn. Uit de schoone bloe- 
men bereidt men eene likeur, welke onder den naam van Eau 
de Creole bekend is. Het vleesch der vruchten smaakt aange- 
naam zoet, bijna als abrikozen en wordt als ooft gegeten, zee- 
lieden bezigen ze vaak om hunnen dorst te lesschen, terwijl 
zij, volgens van Humboldt en Bonpland, door kinderen zeer be- 
mind zijn, deze krijgen er echter na het eten eene geele kleur 
van, welke na verloop van 24 à 48 uren zonder gebruik van 
eenig geneesmiddel weder verdwijnt. De zaden fijngekneusd en 
in het water geworpen bedwelmen de zich daarin bevindende 
visschen; gebrand en tot poeder gemalen of wel gekaauwd met de 
pinangnoot, kruidnagelen en banglaai (Zingiber gramineum) Wor- 
den zij bij diarrhoe en colica aangewend. Uit deze wrijven 
de Chinezen een slijmig vocht, waarmede zij hunne regenscher- 
men (pajongs) bestrijken, om deze waterdigt te maken; ook perst 
men er eene olie uit, welke slechts tot branden geschikt is. Vol- 
gens Blanco zoude de vrucht een rattenvergift zijn. 
498. Bor. Nu. — Gustavia valida De. 
INL BEN. — Poetat S; Poetat goenong S. 
Gr. PL. — Java, Noesakambangan, Sumatra in bosschen. 
Gesr. — Bij gebrek aan andere geneesmiddelen bezigen de in- 
tanders de bast en bladeren tegen diarrhoe. 
GRANATEAE Don. 
499 Bor. Nu. — Punica granatum L. 
IN. BEN. — Delima Ms; Salioe en Tsja-lioe Ch. 
Gr. er. — Zuidelijk Europa en Azie, Japan, Afrika; op deze 
eilanden meestal in tuinen. 
GeBr.— Vermeenende dat het gebruik en aanwending van 
den wortelbast en de vruchtschil als wormdrijvend middel 
genoeg bekend is, zoo wil ik hier slechts aanhalen, dat het vruchtmoes 
aangenaam zuurzoet van smaak en zeer gezond is; dat de bloemen om 
hunne schoone kleur zeer gezocht en afgetrokken met water geschikt 
zouden zijn voor hen, welke aan scorbutus, aphthae of andere aandoe- 
ningen der moudbholte lijden; dat de vruchtschillen en zaden to- 
nisch en adstringerend werken, en bij leucorrhoe, diarrhoe 
