16 
kunnen groeien. De bloemen zijn wat kleiner dan die van de lotos 
maar vertoonen wat kelk, bloemkroon en meeldraden betreft veel 
overeenkomst. Een belangrijk punt van verschil is gelegen in den 
bouw van het vruchtbeginsel, bij Nymphaea is de vrucht een 
veelhokkige, veelzadige doosvrucht. 
In fig. 19 is een schematische dwarsdoorsnede door de bloem 
van een waterlelie, een zoogenaamd diagram geteekend. Men ziet 
de vier kelkbladen, de zeer talrijke bloembladen en meeldraden 
die in een spiraal gerangschikt zijn en langzamerhand in elkander 
overgaan en de in een kring gerangschikte, met elkander ver- 
Fig. 20. Victoria regia. 
groeide vruchtbladen. Kort nadat de bloemen van de waterlelies 
uitgebloeid zijn, buigt zich de vruchtsteel zoodanig dat de vruchten 
onder water rijpen. Wanneer de rijpe vrucht verrot, komen de 
zaden vrij. Deze zijn dan nog omgeven door een zakvormigen, 
luchthoudenden zaadmantel, stijgen dientengevolge naar de opper- 
vlakte van het water en kunnen daar nog geruimen tijd blijven 
ronddrijven totdat ook de zaadmantel verrot is en de eigenlijke 
zaadkorrel weer naar beneden zinkt om tot een nieuw plantje 
uit te groeien. 
De Victoria regia (Fig. 20), ten slotte, is niet in Ned.-Indië 
inheemsch maar in tropisch Zuid-Amerika, in het Amazonegebied. 
De familiegelijkenis met lotos en waterlelies is echter onmis- 
kenbaar, het is als het ware een waterlelie in het groot, met 
