20 
matig openscheurt en bevat eenige zeer onregelmatig gevormde, 
groote zaden. Deze vertoonen een zeer dunne zaadhuid, een kleine 
O 
STN 
E3 
D Se 
k Con 
ROE 
ES 
dl 
Fig. 23. Diagram van 
een lelieachtige plant. 
kiem en sappig kiemwit. Als reservestof 
komt hier in het kiemwit namelijk geen 
zetmeel, vet of eiwit voor zooals in de 
meeste andere zaden het geval is maar op- 
geloste suiker. 
De zaden zoowel als de bollen van Orú- 
wvm kunnen een tijd lang in zeewater rond- 
drijven zonder af te sterven. Wanneer hier 
en daar het strand afbrokkelt door den golf- 
slag en de bollen van Crinmm zoodoende in 
zee terecht komen, kunnen zij op andere 
plaatsen weer aan land worden gespoeld en zoodoende de plant 
verspreiden. 
Bij de verwanten van Crinwm vinden 
wij altijd het uit twee kransen van drie 
blaadjes bestaande bloemdek terug, meest- 
al regelmatig, in enkele gevallen sym- 
metrisch ontwikkeld. In den regel zijn 
er ook zes meeldraden. De bloemdek- 
blaadjes zijn soms alle met elkander ver- 
groeid, soms alle vrij van elkander. Het 
in fig. 23 geteekende diagram geeft het 
laatste geval weer, men ziet duidelijk de 
twee met elkander afwisselende kransen 
van drie bloemdekblaadjes, de twee met 
elkander afwisselende kransen van drie 
meeldraden en het driehokkige vrucht- 
beginsel. De verwanten van Crinum zijn 
meerendeels overblijvende planten, hetzij 
met bollen of met 
stokken. Er is echter nog veel verschil 
wat het vruchtbeginsel betreft, men maakt 
dan ook onderscheid tusschen een familie 
knollen of wortel- 
der Narcisachtigen met een onderstandig Fig. 24. Taberoos 
en een familie der Lelieachtigen met een (Polianthes tuberosa). 
bovenstandig vruchtbeginsel. 
De Orinum’s behooren tot de Narcisachtigen, evenals bijv. ook 
de groote oranje „lelie” (Höppeastrum equestre) die zoo vaak in 
