De Tjampaka. 
De welriekende bloemen van de tjampaka worden op Java op 
iedere passar verkocht, zij worden door de vrouwen vaak in het 
haar gedragen en, met andere welriekende bloemen gemengd bij 
feestelijke en plechtige gelegenheden gestrooid. Dikwijls worden 
daarvoor niet de bloemen in hun geheel genomen maar de uit- 
gevallen losse bloemblaadjes, deze kunnen een paar dagen frisch 
blijven en hun geur behouden. 
De tjampakaboom wordt heel Indië door vaak bij de huizen 
geplant, in iedere kampong kan men hem vinden. Het is een 
middelmatig hooge boom die het geheele jaar door bloemen draagt. 
In het wild vindt men hem op Java niet, waarschijnlijk 1s hij 
oorspronkelijk afkomstig uit het gebergte van Voor- en Achter- 
Indië waar hij tegenwoordig nog in het wild wordt aangetroffen. 
Ook de Hindoe's zijn zeer op de bloemen van de tjampaka 
gesteld, zij beschouwen van oudsher den boom eenigermate als 
heilig, planten hem dikwijls bij hun tempels en spreken bijv. ook 
van de blauwe tjampaka die alleen in het paradijs groeit. 
Waarschijnlijk is de tjampaka dan ook reeds omstreeks vijftien 
eeuwen geleden, in het begin van den Hindoetijd, op Java ingevoerd. 
Behalve de gewone oranjegele tjampaka of tjampaka merah, 
die den Latijnschen naam Michelia Champaca draagt, kent men 
nog een tjampaka poetih, tjampaka gondah, tjampaka goenoeng, 
enz. die alle met de gewone tjampaka verwant zijn en er min 
of meer op gelijken. 
Van onze gewone tjampaka is een bloeiend takje verkleind in 
fig. 1 en een afzonderlijke bloem ongeveer op de ware grootte 
in fig. 2 afgebeeld. Bij deze boomsoort zijn de bladeren tamelijk 
stevig, zoogenaamd leerachtig, zij hebben een tamelijk korten steel, 
zijn zoowat vier- of vijfmaal zoo lang als breed, aan den voet iets 
Beknopt Leerboek Plantkunde. 1 
