90 
het pilkruid, Euphorbia pilulifera, fig. 112, zijn de zeer kleimme 
bekervormige bloeiwijzen tot dicht ineengedrongen pilvormige 
groepen in de oksels van de meestal bruinrood gekleurde bladeren 
vereenigd. 
De familie van de Wolfsmelkachtigen of Euphorbiaceeën, waar- 
van wij de verschillende djarak-soorten, 
de kassave, de kroton’s, de Poinsettia en 
enkele Muphorbia-soorten bespraken, is 
een van de grootste families van het 
plantenrijk, er behooren meer dan drie 
duizend soorten toe die meerendeels in 
warme streken te huis behooren. Het 
voorkomen van de verschillende soorten 
is zeer verschillend, vele zijn boomen of 
heesters, maar er zijn ook verscheidene 
vleezige, cactusachtige soorten en talrijke 
kruidachtige vertegenwoordigers. In het 
algemeen is deze familie gekenmerkt door 
de regelmatige, éénslachtige, één- of twee- 
huizige bloemen, soms met kelk en bloem- 
kroon maar meestal met een bloemdek 
of naakt. Het vruchtbeginsel is gewoonlijk 
driehokkig, met drie stijlen, de vrucht is 
in den regel een driehokkige kluisvrucht. 
De bladeren staan gewoonlijk verspreid, 
zij zijn enkelvoudig of handvormig. Bij 
vele soorten komt melksap voor. Zeer 
vele soorten van deze familie zijn ver- 
Fig. 112. Pilkruid, TE. 
Euphorbia pilulifera, gifug. 
iets verkleind. Behalve de reeds genoemde, kunnen 
wij nog vermelden de zeer veel ge- 
kweekte Hevea of Parárubber, de kenuri, de tjermé en de dikwijls 
als sierheester gekweekte kattestaart, Acalypha, met bruinroode 
bladeren en de bloemen in roodgekleurde, hangende katjes. 
BĲ de tjermé en de kemir is de vrucht afwijkend gevormd, de 
vrucht van de kemiri is een steenvrucht, die van de tjermé een 
besvrucht. 
