104 
ontstaat of uit de twee samenhangende zijdelingsche bloem- 
blaadjes van den buitensten krans. Het vruchtbeginsel is altijd 
onderstandig, driebladig, met zeer talrijke eitjes, de vrucht is 
altijd een doosvrucht die met spleten openspringt en tallooze 
stoffijne zaden bevat. Er is altijd een stempelzuil, van de zes meel- 
draden die er in aanleg zijn, ontwikkelen er zich slechts één of 
twee die met de stempelzuil vergroeien. Het stuifmeel is altijd 
tot wasachtige stuifmeelklompjes vereenigd, in het aantal en den 
vorm van deze en den vorm van de hechtschijfjes 1s zeer veel 
verschil. Een enkel voorbeeld van zulk een stuifmeelklompje is 
in fig. 127 afgebeeld. 
De orchideeën zijn allen kruidachtige planten, gedeeltelijk over- 
blijvende grondbewoners met wortel- of stengel- 
knollen, meerendeels echter epiphyten, al of niet met 
knolvormig verdikte stengels. Bij de vlinderorchidee 
vinden wij bijv. geen knollen maar wij hebben vroeger 
reeds bij de bespreking van de stengelknollen een 
geval van een epiphytische orchidee met knollen 
vermeld, (vergelijk fig. 75). 
Enkele bekende of merkwaardige orchideeën willen 
Fig. 127. wij nog bespreken: 
Een stuifmeel __Spathoglottis plicata, onze gewoonste aardorchidee, 
Ee die veelvuldig mm het wild in het gebergte en het 
vergroot. heuvelterrein tusschen het gras voorkomt, is na 
vulkanische uitbarstingen, met alang alang en enkele 
andere grassen en sommige varens, gewoonlijk een der eerste 
planten die zich op de asch- en lavavelden vertoont. In onze tuinen 
heeft de plant dikwijls veel te lijden van de aanvallen van een 
klein kevertje dat de bladeren beschadigt. Spathoglottis plicata 
komt in drie kleur-variëteiten voor, donker lila, licht hila en wit, 
de plant bloeit het geheele jaar door zoodat men haar bijna nooit 
zonder bloemen ziet. Zij heeft kleine, aan de oppervlakte of vlak 
onder de oppervlakte ‘van den grond zittende stengelknollen, die 
eenige groote lancetvormige, kromnervige bladeren dragen. De 
bloemstengels zijn lang, komen aan de basis van de knollen te 
voorschijn en dragen talrijke tamelijk groote bloemen. Aan de 
schutblaadjes van de bloemknoppen wordt honig afgescheiden 
waar gewoonlijk talrijke mieren op af komen. 
Phajus Blumeï groeit op dezelfde wijze en in het wild ook 
op dezelfde plaatsen als Spathoglottis plicata, maar is veel forscher. 
