126 
getale in de bladoksels. De kelkbuis is kort, de bloemkroon 
vergroeidbladig, regelmatig, trechter- of trompetvormig, met 4tot 
7, meestal 5 uitgespreide slippen die in den knop dicht ineen zijn 
gedraaid. Er zijn evenveel meeldraden als de bloemkroonslippen 
waarmede zij afwisselen. De helmdraden zijn kort. Het onder- 
standige vruchtbeginsel is tweehokkig, de vrucht is een steen- 
vrucht met twee lederachtige kernen. Deze zijn aan den buitenkant 
bol, aan den binnenkant plat en met een diepe groef voorzien. Het 
sappige, eetbare gedeelte van de zoogenaamde koffiebes wordt 
door de twee buitenste lagen van 
den vruchtwand gevormd, de hoorn- 
schil is de derde, binnenste laag. 
Het zilvervlies dat de koffieboon 
nog omgeven blijft, wanneer bij 
het pellen de hoornschil verwijderd 
wordt, is de zaadhuid. 
Oorspronkelijk heeft men overal 
in de tropen de uit Abessinië af- 
komstige Coffea arabica geplant, 
toen deze in steeds sterkere mate 
door de koffiebladziekte werd aan- 
getast is men in Ned.-Indië omstreeks 
vijftig jaar geleden begonnen deze 
te vervangen door de, uit West- 
Afrika afkomstige Coffea liberica. 
Toen ook deze het begon af te leggen 
pe is men met allerlei nieuwe soorten 
proeven gaan nemen, waarvan tegen- 
woordig vooral veel Coffea robusta 
geplant wordt. 
Opmerkelijk 1s bij de koffie nog de duidelijke tegenstelling 
tusschen den vertikaal groeienden hoofdstam en de horizontale 
zijtakken, alleen aan de laatste komen bloemen voor. Aan de 
zijtakken zijn de bladeren zoodanig gedraaid dat zij alle ongeveer 
in een horizontaal vlak liggen. De neiging van de zijtakken om 
horizontaal te groeien blijft bestaan ook wanneer men van de 
zijtakken door enten nieuwe planten kweekt. Men krijgt op die 
wijze koffieplanten, die zich bijna niet boven den grond verheffen 
maar een oppervlakte van eenige vierkante meters kunnen beslaan. 
De koffie 1s, wanneer men er tenminste het noodige geduld 
Fig. 150. Kieming van de Koffie; 
verklaring in den tekst. 
