127 
voor heeft, zeer geschikt om er de kiemingsgeschiedenis van te- 
vervolgen. Men moet dan de nog door de hoornschil omgeven 
zaden in goeden, vruchtbaren, lossen grond te kiemen leggen en 
vooral zorgen dat de zaden wel goed vastgedrukt worden, maar 
dat de oppervlakte van den grond los en vochtig blijft. Het zaad, 
bevat zeer veel kiemwit waarin aan den bollen kant, dicht bij het 
ondereinde een kleine kiem ligt. In fig. 150 A is een koffiezaad 
geteekend, van de hoornschil ontdaan en oppervlakkig aangesneden 
om de ligging van de kiem aan te toonen. Snijdt men het zaad 
dwars door, in de richting van het pijltje in A, zoo krijgt men 
een doorsnede ongeveer als in fig. 150 B afgebeeld. Men ziet 
hoe het kiemwit van den platten kant af door een zeer diep naar 
binnen dringende gleuf bijna in tweeën wordt gesneden. In de 
bovenste helft ligt de kiem. Het pijltje in fig. B wijst op de kiem 
en geeft tevens aan hoe het in fig. A afgebeelde zaad aange- 
sneden werd. 
Bij de kieming ontwikkelt zich betrekkelijk spoedig een hoofd- 
wortel die in den grond dringt, en vijf tot zeven weken nadat 
de zaden uitgelegd zijn, komt een roodachtig gekromd steeltje 
met de bocht boven den grond. Spoedig strekt zich dit en tilt 
het zaad daarbij wit den grond, op het steeltje verheft het 
zaad zich dan enkele centimeters boven de oppervlakte van 
het kiembed, fig. 150 C. Breekt men in dezen toestand het zaad 
voorzichtig open, zoo blijkt het kiemwit reeds grootendeels op- 
gelost en verbruikt te zijn, de zaadlobben breiden zich ten koste 
van het kiemwit steeds verder uit. Een paar weken later, acht 
tot tien weken nadat de zaden te kiemen werden gelegd, is het 
kiemwit geheel opgebruikt en barst de hoornschil, tengevolge 
van den druk der groeiende zaadlobben open. De zaadlobben. 
spreiden zich nu horizontaal uit en ertusschen vertoont zich de 
knop die tot den bebladerden stengel uitgroeien zal, fig. 150 D. 
De kina, fig. 151, hoort oorspronkelijk in het hooggebergte 
van Zuid-Amerika tehuis, reeds betrekkelijk kort na de ontdekking 
van Amerika werd, in navolging van de inheemsche Indianen, 
de kinabast ook in Europa als koortswerend middel in gebruik 
genomen. Tegenwoordig wordt de bast als zoodanig bijna nooit 
meer gebruikt maar wordt er in de kininefabrieken de kinine uit 
bereid. Omstreeks zeventig jaar geleden is de kinakultuur in Ned. 
Indië ingevoerd en zij heeft zich hier zoodanig ontwikkeld dat tegen- 
woordig bijna alle kinabast uit Nederlandsch-Indië afkomstig is. 
