182 
hebben wij al verschillende wijzen leeren kennen waarop klim- 
planten zich vast kunnen houden. Bij de Clematis hebben wij 
rankende bladstelen gevonden, bij de roode bruidstranen tak- 
ranken, bij een familielid van de roode bruidstranen, Polygonaum 
perfoliatum, stekels, bij de passiebloemen weer ranken, bij de 
setjang en andere soorten van dit geslacht stekels en dorens, 
bij de bonte sirih en tal van familieleden van deze hechtwortels, 
bij de gambir haken. 
Wij kunnen in hoofdzaak vier groepen van klimplanten onder- 
scheiden, de wortelklimmers, 
de windende planten, de ran- 
kenklimmers en de stekel-, 
doren- of haakklimmers. Tot 
alle vier groepen behooren 
kleine, meestal kruidachtige en 
groote, meerendeels houtige 
soorten. Groote houtige soorten 
noemt men lianen. | 
De wortelklimmers 
vormen gemakkelijk bij wortels 
uit den stengel en klimmen 
daarmede tegen muren, rots- 
wanden of boomstammen op. 
Ae Eat Het zijn over het algemeen 
Peet Oee KELE NE schaduwplanten die weinig 
bij b een lengtedoorsnede door de vrucht. licht noodig hebben en niet 
snel groeien. Bij vele soorten 
komen groote, fraai geteekende en gekleurde bladeren voor. 
Dikwijls zijn de hechtwortels in staat ook regen en dauw op te 
zuigen, in andere gevallen groeien, zooals bij de schorpioen- 
orchidee de wortels langs den stam of rotswand naar beneden, 
totdat zij den grond bereiken of er komen afzonderlijke, talrijke 
korte hechtworteltjes en weinige, lange voedingswortels voor. 
Meestal zijn de wortelklimmers min of meer onafhankelijk van 
voedselopname wit den bodem, zij leven min of meer epiphytisch 
en worden dan ook wel halfepiphyten genoemd. 
Men vindt wortelklimmers in verschillende plantenfamilies maar 
vooral in de familie der Araceeën, waar wij er reeds kennis mee 
maakten, fig. 115 en fig. 116, en in de familie der peperachtige 
