141 
vivipaar, uit de tamelijk kleine, éénzadige vrucht met blijvenden 
vierslippigen kelk ontwikkelt zich een dikke, stevige, min of meer 
knotsvormige kiemwortel die vaak een lengte van meer dan een 
halven Meter bereikt. Ten slotte valt de kiemplant uit de vrucht 
en boort zich dan dikwijls door haar eigen gewicht zoodanig in 
de modder dat zij daarin rechtop blijft staan. Is dit het geval, 
zoo vormen er zich spoedig zijwortels die de jonge plant stevig be- 
vestigen. Wanneer 
de kiemplanten niet 
in de modder blijven 
steken, kunnen zij 
bij vloed naar zee 
afdrijven en ten z 
slotte ergens elders 
aangespoeld _wor- 
den of bij eb op een 
koraalrif vastraken. 
De Bruguiera- 
soorten _ behooren 
tot dezelfde familie 
als de Rhizophoren 
waarop zij dan ook 
veel gelijken. Zij on- 
derscheiden zich er 
o.a. van doordat de 
kelk hier meer dan 
vier slippen heeft 
en doordat de kiem- 
wortels niet zoo Fig. 163. Kieming van Bruguiera. 
lang worden. In 
fig. 163 is de kieming van een Brugwiera-soort afgebeeld, wij zien 
een takje met twee vruchten, de eene nog met de kiemplant, 
bij de andere is deze er reeds uitgevallen; dan zien wij verder nog 
de kiemplant zooals deze uit de vrucht valt met den dikken, vleezigen 
kiemwortel en den kleinen eindknop en een jonge kiemplant 
die reeds aangeworteld is en waarvan de eindknop begint uit te 
groeien. De Bruguiera-soorten komen meestal niet aan den buiten- 
zoom der mangrove voor, zij vormen geen steunwortels, maar 
de wortels breiden zich in horizontale richting ver uit en vormen 
telkens knievormige bochten die boven de modder uitsteken. 
