167 
De grondbewonende soorten vindt men vooral op zeer onvrucht- 
baar terrein, zij hebben meestal een kruipenden, hier en daar be- 
wortelden stengel met opgerichte zijtakken, dicht met kleine 
groene blaadjes bezet, (fig. 185). De bladeren waar sporangiën aan 
voorkomen zijn tot eindelingsche aren vereenigd. Verscheidene 
epiphytische soorten, waarvan de stengels als kwasten van de 
takken neerhangen, sommige soorten met smalle, toegespitste, 
andere met breedere schubvormige 
bladeren komen in onze wouden voor 
(fig. 186). 
De Selaginella's 
ten slotte lijken veel 
op de Lycopodium’s 
maar de blaadjes zijn 
over het algemeen 
kleiner en teerder en 
de stengels zijn meest- 
al dorsiventraal 
bebladerd, d. w. z. dat 
er duidelijk een bo- 
ven- en een onder- 
zijde aan te onder- 
scheiden zijn. Ge- 
woonlijk zijn er dan 
vier rijen bladeren, 
twee rijen grootere 
bladeren aan den on- 
derkant en twee rijen Fig. 185. Fig. 186. Een epiphytische 
les Blaad: Een grondbewonende Wolfsklauw, Zycopodium ; 
BS BaGjes. aan Wolfsklauw, groeiwijze en afzonderlijk 
de bovenzijde van den Lycopodium. stengelstuk. 
ongeveer horizontaal 
gerichten stengel. De meeste Selaginella’s, zeer ten onrechte dikwijls 
mosplantjes genoemd, groeien op den bodem van het bosch, 
vochtig en in de schaduw, enkele soorten klimmen tamelijk hoog 
met behulp van dorens, sommige soorten komen op kale rotsen 
voor. Aan de meeste bodembewonende Selaginella’s komen nog 
eigenaardige organen voor, vertikaal groeiende worteldragers, 
die men op het eerste gezicht voor steunwortels houden zou. 
In fig. 187 zijn afgebeeld een Selaginella plantje met de wortel- 
dragers, een stukje van den stengel op iets grootere schaal ge- 
