182 
en steppenplanten zooals agaves, cactussen en sommige wolfs- 
melksoorten verdampen bijzonder weinig. 
Naarmate er door de bladeren water verdampt wordt, moeten 
de wortels nieuw water uit den grond opzuigen. In den stengel 
of stam heeft dan ook een voortdurende waterbeweging plaats 
in de richting van de wortels naar de bladeren. 
Over het algemeen verdampen de planten meer wanneer zij 
helder verlicht worden dan in het donker, maar de eene planten- 
soort Is in dit opzicht veel gevoeliger dan de andere. Een 
bebladerde tak van een karet, Ficus elastica, verdampt in de zon 
per uur 50 of meer maal zooveel als in het donker, een peper- 
takje slechts 2 of 5 maal zoo veel. Een blad van een agave 
verdampt in de felle zon 20 tot 30 maal zooveel als in de scha- 
duw, bij een blad van een ananasplant is bijna geen verschil aan te 
toonen tusschen de sterkte van de verdamping in beide gevallen. 
De meeste planten kunnen de verdamping eenigermate regelen, 
maar de eene plant kan dit in veel sterker mate dan de andere. 
Een dergelijke regeling van de verdamping treedt ook zeer 
vaak op wanneer de plant gebrek aan water heeft, wanneer men 
bijv. afgesneden bebladerde takken langzaam laat verwelken door 
ze op een beschaduwde, luchtige plaats op te hangen en ze dan 
van tijd tot tijd weegt. Sommige planten, vooral moeras- en 
waterplanten, maar bijv. ook de meeste in den drogen tijd hun 
loof verliezende boomen, blijken dan hun verdamping niet of ter- 
nauwernood te regelen; de verdamping gaat hier, van den aan- 
vang van de proef af totdat de bladeren beginnen te verdrogen 
en af te sterven, steeds ongeveer in dezelfde sterke mate door. 
Andere planten, zooajs bijv. de kembang sepatoe of de mangga 
verdampen in de eerste uren tamelijk veel, maar de verdamping 
neemt hier weldra zeer aanzienlijk af. Afgesneden takken van 
planten die op deze wijze hun verdamping kunnen regelen, blijven 
lang frisch en dergelijke planten zijn over het algemeen goed 
bestand tegen watergebrek. 
Wanneer men met behulp van een microskoop den fijneren bouw 
van de plant onderzoekt, blijkt het dat de plant als het ware uit 
een zeer groot aantal zeer kleine kamertjes of vakjes bestaat, 
zooals bijv. im fig. 173, de doorsnede door een stempel met 
kiemende stuifmeelkorrels duidelijk te zien is. Een dergelijk 
kamertje of vakje noemt men een cel. 
